Siara jest wydzieliną gruczołu mlekowego. Zaczyna gromadzić się w wymieniu jeszcze przed rozpoczęciem porodu, a w przeciągu kilkunastu (niekiedy kilkudziesięciu) godzin po porodzie, jej wydzielanie zanika.

Pod względem chemicznym, siara różni się od mleka zawartością podstawowych składników odżywczych. W porównaniu z mlekiem, cechuje się kilkukrotnie wyższą zawartością białka, nieco niższą zawartością tłuszczu, i znacznie niższą zawartością laktozy. Jest doskonałym źródłem składników odżywczych, o wysokiej koncentracji energii i białka. Dodatkowo zawiera znacznie więcej makro-, mikroskładników, oraz witamin, niż mleko. Najważniejszą jednak funkcją siary, jest zapewnienie nowonarodzonym prosiętom ochronny immunologicznej.

Prosięta rodzą się całkowicie pozbawione odporności. Budowa łożyska lochy praktycznie uniemożliwia przenikanie przeciwciał z organizmu matki do płodu, a produkcję własnych przeciwciał organizm rozpoczyna dopiero w 2-3 tygodniu życia. Pierwszym i początkowo jedynym źródłem odporności dla prosiąt są więc immunoglobuliny zawarte w siarze.

W organizmie prosięcia immunoglobuliny nie zostają rozłożone w żołądku, lecz w niezmienionej postaci przemieszczają się do jelit. W pierwszych godzinach życia, ściana jelit prosiąt, wyposażona jest w nabłonek zdolny do wchłaniania związków wielkocząsteczkowych - takich jak białka - poprzez pinocytozę. Immunoglobuliny wnikając do krwiobiegu, stając się pierwszą barierą odpornościową prosiąt.

Niezwykle ważne, jest jak najszybsze pobranie siary. Jej skład zmienia się bowiem z godziny na godzinę. Z upływem czasu maleje zawartość białka, a w konsekwencji także zawartość przeciwciał. Po upływie 5 godzin od porodu, ich zawartość spada o 50 proc., a po upływie 12 godzin, o 75 proc. Szybko maleje także zawartość inhibitora trypsyny, który zabezpiecza przeciwciała przed strawieniem w żołądku. W krótkim czasie jelita tracą również zdolność, do wchłaniania immunoglobulin. Po upływie 3 godzin od porodu spada ona do 50 proc., a po upływie 12 godzin jest już znikoma.

Skład i ilość wydzielanej siary można w pewnym stopniu modyfikować poprzez prawidłowe żywienie loch. Dzięki wysokiemu poziomowi energii, oraz zastosowaniu dodatku olejów roślinnych, zwiększa się ilość tłuszczu w siarze. Dodatkowo tłuszcz siary cechuje się wówczas lepszym profilem kwasów tłuszczowych (większa zawartość NNKT). Również zapewnienie odpowiedniego poziomu witamin, oraz składników mineralnych, skutkuje ich wyższą zawartością w siarze. Nie wykazano natomiast, aby większa zawartość białka w paszy, wpływała na ilość białka czy zawartość przeciwciał. Niska zawartość tego składnika może natomiast w znaczący sposób zmniejszyć ilość wydzielanej siary, a później także mleka.

Niedostateczne pobranie przeciwciał przez prosięta, grozi zaburzeniami odporności i zwiększoną podatnością na choroby. Warto, więc zatroszczyć się o odpowiednie żywienie loch, a prosiętom umożliwić szybkie pobranie siary.