Spacerowy kojec porodowy ma wymiary zbliżone do powszechnie stosowanych kojców jarzmowych: długość – 2,3–2,4 m i szerokość – 1,8–2 m. W części przeznaczonej dla lochy znajduje się barierka spacerowa, oddzielająca część gnojową od legowiska lochy. Pięcioczęściowa, rozsuwana teleskopowo barierka oddziela lochę od części kojca przeznaczonej dla prosiąt. Możliwość regulacji służy do tego, aby dostosować kojec do loch o różnej wielkości i jednocześnie uniemożliwić im zmianę kierunku chodzenia. W kojcu tym locha powinna poruszać się  tylko w jedną stronę. Dzięki takiej konstrukcji możliwe było zlokalizowanie furtki wejściowej naprzeciw części legowiskowej lochy, co ułatwia prowadzenie zabiegów zootechnicznych i weterynaryjnych, a także pomocy przy porodzie.
W kojcu locha nie tylko może, ale jest zmuszona do  chodzenia wokół barierki  i dzięki temu ma możliwość załatwiać potrzeby fizjologiczne w części gnojowej, a nie na legowisku. Dlatego też jest tylko jedno miejsce w kojcu, w którym przeważnie jest brudno. Znajduje się ono w rogu, po przeciwległej stronie koryta. Locha nie położy się w części gnojowej, gdyż uniemożliwia jej to poziomy element przykręcony do podłoża.

Barierka, wokół której locha chodzi, ma od strony legowiska zabezpieczenia przed przygniataniem prosiąt, skłaniające jednocześnie do kładzenia się lochy wymieniem w kierunku części kojca przeznaczonej dla prosiąt. Znajdują się tam: płyta grzejna lub promiennik podczerwieni, karmnik i poidło dla prosiąt.
Kojec może być instalowany na pełnej posadzce ze słomą lub bez i poprzez system odpowiednich spadków mocz spływa w kierunku kanału odpływowego. Jest to w zasadzie jedyny kojec, który może być stosowany bez rusztów, gdyż część legowiskowa jest oddzielona od gnojowej. W kojcach jarzmowych bez rusztów locha zawsze ma brudne wymię, gdyż oddając kał i mocz idzie jak najdalej do przodu i załatwia się pośrodku kojca. Jeżeli stosowana jest ściółka ze słomy, locha zgodnie ze swoimi odruchami naturalnymi ma możliwość robienia gniazda przed porodem.