Odkąd blisko 15 lat temu, wprowadzono zakaz stosowania mączek mięsno – kostnych, podstawowym komponentem białkowym, pasz dla zwierząt monogastrycznych, stała się poekstrakcyjna śruta sojowa. Cechuje się ona wysoką zawartością i doskonałą strawnością białka, nie wykazując przy tym działania antyżywieniowego. Niestety, wysokie ceny śruty sojowej pogarszają i tak już niską opłacalność produkcji żywca wieprzowego. Hodowcy podejmują, więc, mniej lub bardziej udane próby obniżki kosztów produkcji. Oszczędności, szukać można w zastąpieniu śruty sojowej, tańszą paszą wysokobiałkową. Ważne jednak, aby pasze z dodatkiem takiego surowca, gwarantowały wysokie wyniki tuczu. Paszą, którą z powodzeniem można zastosować w żywieniu tuczników, jest poekstrakcyjna śruta rzepakowa. Cechuje się ona wprawdzie niższą zawartością białka ogólnego (36-38 proc.) niż śruta sojowa, jednak koszt 1 kg białka rzepakowego jest blisko 25 proc. tańszy od sojowego.

Śruta rzepakowa, jest bogata w aminokwasy siarkowe (metioninę i cysteinę), za to poziom lizyny jest nieco niższy niż w białku sojowym. Dlatego przynajmniej w pierwszym okresie tuczu, zaleca się, aby poziom białka w mieszance, uzupełnić za pomocą dwóch surowców białkowych: bogatej w aminokwasy siarkowe śruty rzepakowej, i zawierającej znaczne ilości lizyny śruty sojowej. Białko sojowe, można częściowo zastąpić nasionami innych roślin strączkowych, bogatymi w lizynę.

Komponując skład mieszanki, przeznaczonych dla tuczników, należy wziąć pod uwagę dopuszczalne ilości śruty rzepakowej, jakie można zastosować. Przyjmuje się, że w mieszankach przeznaczonych na okres tuczu, udział śruty rzepakowej nie powinien przekraczać 15 proc. Poza tym, kontrolować należy poziom włókna. Jako że śruta rzepakowa jest w nie bogata, do przygotowania mieszanki nie zaleca się stosować pasz włóknistych, takich jak owies, czy otręby. Oto przykładowe receptury mieszanek paszowych, typu grower i finisher, przeznaczonych dla tuczników, o średnim dziennym przyroście 800 g.

 

Koszt wyprodukowanie przedstawionych mieszanek, to odpowiednio 1,09 zł/kg (grower) i 0,93 zł/kg finisher. Analogiczne mieszanki, oparte wyłącznie na śrucie poekstrakcyjnej sojowej, kosztują odpowiednio 1,13 zł/kg (grower), i 1,08 zł/kg (finisher). Widać więc, że zastosowanie śruty rzepakowej, niesie ze sobą duże oszczędności. Szczególne znaczenie ma to w przypadku mieszanki przeznaczonej na końcową fazę tuczu. Kilogram paszy, opartej na śrucie rzepakowej, jest o 0,15 zł tańszy niż kilogram paszy, opartej wyłącznie na białku sojowym. Efekty tuczu prawidłowo skomponowaną mieszanką, na bazie śruty rzepakowej, są zbliżone, do tuczu białkiem sojowym. Może, zatem zamiast importować znaczne ilości śruty sojowej, warto przekonać się do krajowego źródła białka? 

Podobał się artykuł? Podziel się!