Prosięta rodzą się z niewielkim poziomem rezerwy żelaza z powodu jego niskiego transferu przez łożysko w trakcie ciąży. Jak tłumaczył Jens Peter Nielsen z Uniwersytetu w Kopenhadze  podczas ostatniej XX „Pejsakówki” w Puławach: - W ostatnim dziesięcioleciu zmieniła się genetyka utrzymywanych świń wraz z ich potencjałem rozrodczym. W najbardziej wydajnych stadach, liczba urodzonych prosiąt w miocie coraz częściej wynosi 18, co oznacza że w ciągu roku, w najlepszych gospodarstwach od jednej lochy można odsadzić ok. 35 prosiąt.

Trzeba jednak pamiętać, że w obrębie miotu jak i pomiędzy nimi występuje często spore zróżnicowanie pod względem masy ciała. Według Nielsena - w jednym gospodarstwie może wynosić ono nawet od 900 g do 2500 g. To oznacza, że standardowa suplementacja żelazem może być po prostu niewystarczająca. Standardowo suplementacja prosiąt w gospodarstwie polega na podaniu drogą doustną lub pozajelitową dawki 200 mg żelaza w ciągu czterech dni po urodzeniu. Dlatego szczególnie duże prosięta mogą być narażone na niedobory żelaza, które będą ograniczać ich przyrosty w okresie laktacji.

Jeżeli niedobór żelaza nie jest natychmiast zrekompensowany, to gorsze przyrosty będą towarzyszyły zwierzęciu przez cały okres tuczu. W dłuższej perspektywie mogą ograniczać poprawę wyników tucznych w skali całego stada.

Dlatego warto jest obrać odpowiednią strategię profilaktyki anemii w stadzie. Takie wytyczne powinny określić plan pobierania próbek krwi w danej grupie wiekowej, liczbę próbek oraz interpretację wyników.

Według Nielsena wskaźnikiem anemii u prosiąt przy odsadzeniu jest stężenie hemoglobiny poniżej 90 g/l. Jednak ten poziom jest dyskusyjny, ponieważ w stadzie mogą pojawić się lepsze warunki produkcyjne i cechy osobnicze jak różna żywotność, czy metabolizm organizmów prosiąt. Dlatego stężenie wskazujące na ryzyko anemii powinno być już określane przy wyniku 110 g/l.

Nielsen podczas ostatniej Pejsakówki przedstawił duńskie zalecenia do suplementacji żelaza, czyli 10 praktycznych wskazówek, które zawsze powinny być zawsze przestrzegane przez lekarzy weterynarii i zootechników:

- sprawdzenie dawki (weryfikacja automatycznej strzykawki)

- używanie jałowej, małej igły, rozmiar 20, 5/8 cala; 1,6 mm)

- podawanie preparatu w kark, 2,5-5 cm za uchem, lub w trójdzielny fałd skóry w okolicy pachwiny,

- kontrolowanie zwierząt po iniekcji,

- podawanie preparatu domięśniowo lub podskórnie,

- zmienianie igły co 10 zwierząt lub po każdym miocie,

- unikanie wypływu preparatu z miejsca iniekcji,

- używanie paszy do dokarmiania i (lub) żelaza doustnego,

- sprawdzanie objawów anemii takie jak: bladość błon śluzowych i słaby wzrost,

- monitorowanie/kontynuowanie leczenia zwierząt z niedokrwistością przez podanie drugiej iniekcji żelaza.