W ostatnich latach w skali globalnej obserwuje się zjawisko przekształcania się rolnictwa w agrobiznes.

Widoczna jest tendencja do tworzenia zintegrowanych ośrodków, utrzymujących dużą liczbę zwierząt i wdrażających najnowsze osiągnięcia naukowe. Umożliwiło to z jednej strony wzrost wydajności produkcji, wykorzystanie istniejących rezerw i obniżenie kosztów, z drugiej jednak strony potęgowanie produkcji działa stresogennie na zwierzęta i powoduje duże obciążenie dla środowiska. Naturalną konsekwencją takiego stanu rzeczy jest obniżenie odporności świń na infekcje, przy czym należy zauważyć, że hodowane obecnie zwierzęta są bardzo wrażliwe.

Jednocześnie postęp, jaki dokonał się w zakresie zwalczania zakażeń wywoływanych przez patogeny bezwzględnie chorobotwórcze, spowodował, że aktualnie, zwłaszcza w warunkach skonsolidowanej produkcji zwierzęcej, chorobami, które nabierają znaczenia są infekcje wywoływane przez zarazki warunkowo chorobotwórcze, np. paciorkowca świń Streptococcus suis (S. suis).

Występowanie

Zakażenia S. suis obserwowane są niemal na całym świecie, we wszystkich krajach, w których hodowla świń odgrywa istotną rolę w gospodarce, w tym również w Polsce. Występują one zarówno w chlewniach tradycyjnych, jak i w gospodarstwach specjalistycznych.

Poza trzodą chlewną S. suis izolowano od ludzi, psów, kotów, cieląt, owiec, koni i ptaków. U ludzi konsekwencje zakażenia mogą być bardzo groźne, co zostanie szerzej omówione w końcowej części pracy.

Serotypy

Dotychczas poznano 35 serotypów S. suis. Przeważająca liczba szczepów uzyskanych od chorych świń należy do serotypów od 1 do 8. Wśród nich w większości krajów dominuje serotyp 2.

Warto podkreślić, że od jednego zwierzęcia można wyizolować kilka różnych serotypów (zarówno od osobników zdrowych, jak i wykazujących objawy zakażenia). Dotyczy to również serotypu 2. Dla przykładu z nosa świń udało się wyizolować wyłącznie jeden serotyp S. suis w 31proc. przypadków, 2-3 serotypy w 38 proc. i powyżej 4 serotypów od 6 proc. zwierząt.

Źródła infekcji

Szerzenie się zakażenia pomiędzy stadami odbywa się zazwyczaj wskutek przemieszczania zwierząt będących bezobjawowymi nosicielami zjadliwych szczepów S. suis do stada wolnego od streptokokozy. Poza tym prosięta mogą ulec zakażeniu przez maciory podczas porodu.