Ziemniak (Solanum tuberosum), wywodzi się z terenów obecnego Peru, Chile i Boliwii. Do Europy został sprowadzony w XVI wieku. Początkowo uprawiany był jedynie jako roślina ozdobna, lecz wkrótce poznano także doskonałe walory smakowe jego bulw. Do Polski został sprowadzony już w XVII wieku, jednak największy rozkwit jego uprawy datuje się na połowę XX wieku. Apogeum nastąpiło w pierwszej połowie lat sześćdziesiątych, kiedy to krajowy areał upraw ziemniaka wynosił 2,84 mln ha, co stanowiło niemal 19% powierzchni wszystkich upraw. W następnych latach, znaczenie upraw ziemniaka malało, w ostatnich latach powierzchnia jego upraw wynosi „zaledwie” 550 tys. ha. Przyczyn zmniejszenia powierzchni upraw ziemniaka szukać należy przede wszystkim w ograniczeniu jego zastosowania jako rośliny pastewnej.

Kilkadziesiąt lat temu, niemal w każdym gospodarstwie zwierzęta żywiono paszami z udziałem ziemniaka. Wraz z wzrostem powierzchni gospodarstw i zwiększoną intensywnością produkcji, jego znaczenie stało się coraz bardziej marginalne. Dziś, ziemniak jest typową uprawą małych gospodarstw.

Choć bulwy ziemniaka zaliczamy do pasz objętościowych, przez lata był on ważnym komponentem pasz dla trzody chlewnej. W naszym kraju nie występują odmiany typowo pastewne, w żywieniu zwierząt stosuje się najczęściej bulwy odpadowe – uszkodzone lub drobne. Zawartość suchej masy w bulwach, waha się od 17% (odmiany wczesne), do 30% (odmiany późne i przemysłowe). Ziemniak jest paszą typowo energetyczną. Bulwy zawierają od 11 do 22% skrobi, a tylko 1,4 – 2,5% białka. Biologiczna wartość białka ziemniaczanego, jest jednak bardzo wysoka, jest ono bogate w aminokwasy egzogenne – lizynę, metioninę i cysteinę. Jakość białka ziemniaka, jest porównywalna z białkiem zwierzęcym.

Do najważniejszych związków antyżywieniowych zawartych w bulwach ziemniaka należą alkaloidy takie jak chokonina i solanina. Są one silnie toksyczne dla trzody chlewnej. Dlatego też, kategorycznie nie należy podawać świniom ziemniaków surowych. W bulwach poddanych procesom parowania lub gotowania, większa część alkaloidów przemieszcza się do wody. Po jej odlaniu w bulwach, pozostają jedynie nieznaczne ilości szkodliwych związków. W procesie parowania unieszkodliwieniu ulegają także inhibitory trypsyny i proteaz, pogarszające strawność białka. Jednak najważniejszym skutkiem obróbki termicznej bulw ziemniaka, jest rozkład skrobi, do łatwiej strawnych związków. W przewodzie pokarmowym świń, surowa skrobia jest słabo trawiona, po obróbce termicznej, jej strawność może zaś przekraczać nawet 90%. Parowane lub gotowane ziemniaki, mogą być także zakiszane, niekiedy z dodatkiem innych surowców, takich jak zielonki lub śruty zbożowe.