W gospodarstwie państwa Grabowskich na ok. 85 loch stada podstawowego przypadają obecnie dwa knury - starszy pbz i młodszy wbp. Loszki na remont zawsze pochodziły z własnego gospodarstwa.

Jedynie knury, które były regularnie przez lata wymieniane, stanowiły dolew świeżej krwi i jednocześnie postępu genetycznego do stada.

Utrzymanie

Knury w gospodarstwie pana Jacka są utrzymywane w oddzielnym budynku, w którym znajduje się również jeden kojec dla zwierząt przeznaczonych na tucz. Dwa osobne kojce samców są codziennie ścielone świeżą słomą. Latem istnieje możliwość wyprowadzania knurów na zewnątrz, na wybieg.

Ruch na świeżym powietrzu poprawia ich kondycję fizyczną, wzmacnia kościec, zapobiega nadmiernemu otłuszczeniu.

Samce dobrze znoszą okresowo działające niskie temperatury, jeżeli są racjonalnie żywione i wracają z wybiegów do ciepłych pomieszczeń.

Wybiegi, z których korzystają samce, powinny być częściowo zacienione przez drzewa i krzewy, a pomieszczenia w budynkach dobrze wentylowane.

Optymalna temperatura w pomieszczeniach wynosi 16oC.Wybieg powinien być ogrodzony, częściowo utwardzony, a częściowo naturalny.

Należy go też okresowo pielęgnować i dezynfekować.

Knurom należy zapewnić dobre warunki utrzymania, odmienne niż zwierzętom z innych grup technologicznych, np. loszkom czy prosiętom. Nie jest to obojętne dla ich statusu zdrowotnego, kondycji i wyników w rozrodzie.

Wymagania w zakresie dobrostanu określa dla świń dyrektywa unijna. Knur utrzymywany w stadzie powinien mieć indywidualny kojec.

Musi mieć zapewniony kontakt z innymi zwierzętami tego samego gatunku, co oznacza, że musi je słyszeć, widzieć i czuć. Konstrukcja kojca i jego wymiary powinny umożliwiać obracanie się oraz zapewniać czyste miejsce do odpoczynku. Powierzchnia kojca dla dorosłego knura musi wynosić co najmniej 6 m2. Gdy kojec knura jest wykorzystywany do naturalnego krycia, jego powierzchnia musi wynosić co najmniej 10 m2, a kojec musi być wolny od przeszkód. Do gospodarstwa, które odwiedziłyśmy, zawsze trafiają knury hodowlane ze sprawdzonego gospodarstwa, posiadającego świadectwo zdrowia. Jest to gwarancją nie tylko dużego potencjału genetycznego zwierząt, ale także dobrego statusu zdrowotnego. Niestety, ograniczona ilość budynków inwentarskich nie pozwala producentom na przeprowadzenie klasycznej kwarantanny i aklimatyzacji zwierzęcia wprowadzanego do stada. Mimo, że producenci od lat współpracują z tymi samymi hodowcami i z efektów tej współpracy obie strony są zadowolone, to zawsze przy wprowadzaniu nowych zwierząt do stada należy kierować się zasadą ograniczonego zaufania.