Aminokwasy są podstawowymi jednostkami budulcowymi białek. W skład wszystkich protein wchodzi 20 aminokwasów. Liczba cząsteczek, oraz ich kolejność, wpływa na właściwości i funkcje poszczególnych białek. Niektóre z aminokwasów, organizm zwierzęcy potrafi syntetyzować samodzielnie. Inne, muszą zostać dostarczone do ustroju wraz z paszą.

Związki takie nazywamy aminokwasami egzogennymi. Wartość żywieniową pasz dla trzody chlewnej, najczęściej ogranicza deficytowa ilość lizyny, rzadziej metioniny, treoniny lub tryptofanu. Pasze roślinne (nawet te o wysokiej zawartości białka ogólnego) są na ogół ubogie w niektóre z nich. Przykładowo – śruta sojowa bogata w lizynę, zawiera mało metioniny. Odwrotnie jest w przypadku pasz rzepakowych. Posiadają znaczne ilości metioniny, przy jednoczesnym niedoborze lizyny. Dodatkowo, stosunek zawartości poszczególnych aminokwasów, zazwyczaj nie odpowiada potrzebom pokarmowym świń. Przy układaniu składu mieszanek dla trzody, stosunek lizyny, metioniny, treoniny i tryptofanu powinien wynosić 100:32:64:19. W praktyce, taki udział poszczególnych aminokwasów jest właściwie niemożliwy.

Rozwiązaniem tego problemu, jest zastosowanie dodatków paszowych, bogatych w aminokwasy syntetyczne. Związki te otrzymywane są drogą syntezy chemicznej (DL-metionina), lub mikrobiologicznej (L-lizyna, L-treonina, DL-tryptofan). Mogą one występować w czystej postaci, w formie soli (siarczany, fosforany, sole metali), lub też w postaci premiksów, będących mieszaniną aminokwasów, witamin związków mineralnych i innych substancji.

Rodzaj i ilość stosowanego dodatku, powinien być uzależniony od składu surowcowego paszy. Mieszanki dla trzody, na ogół należy wzbogacić dodatkiem lizyny. Jest on mniejszy w przypadku mieszanek opartych na śrucie sojowej, większa natomiast, gdy źródłem białka są pasze rzepakowe. Mieszanki oparte na białku sojowym, wymagają jednak większego dodatku metioniny. Pasze, w skład, których wchodzą nasiona roślin strączkowych, takich jak groch, czy bobik, muszą zostać wzbogacone w metioninę, treoninę i tryptofan. Ilość zastosowanego dodatku, musi zostać wyliczona, indywidualnie, w zależności od składu mieszanki, oraz potrzeb pokarmowych docelowej grupy zwierząt.