Wysoka śmiertelność prosiąt to jeden z najważniejszych czynników ograniczających opłacalność produkcji prosiąt w naszym kraju. Wynikać ona może z wielu czynników takich jak błędy w organizacji rozrodu, niewłaściwe warunki panujące w porodówkach czy zaniedbania ludzkie. Wielkie żniwo niosą ze sobą także choroby prosiąt. Jedną z najgroźniejszych z nich jest kolibakterioza, czyli infekcja przewodu pokarmowego wywołana przez pałeczkę okrężnicy (Escherichia coli). Bakterie te powszechnie występują w środowisku, masowo rozwijają się także wewnątrz przewodu pokarmowego zwierząt, nie czyniąc przy tych szkód. Jako że są to jednak drobnoustroje warunkowo chorobotwórcze, w pewnych sytuacjach może nastąpić ich niekontrolowany rozwój i wydalanie do otoczenia toksyn.

Pałeczka okrężnicy jest doskonale znana wszystkim osobom związanym z chowem świń. U macior drobnoustroje te wywołują groźne w skutkach stany zapalne dróg rodnych i wymienia, a także bezmleczność poporodową (tzw. zespół MMA). U prosiąt są natomiast odpowiedzialne za powstawanie biegunek nierzadko kończących się śmiercią młodych zwierząt. Warto zatem zastanowić się, jak przeciwdziałać generującej potężne straty ekonomiczne chorobie.

PROSIĘTA SSĄCE

Zakażenia wywołane przez pałeczkę okrężnicy mogą występować zarówno w czasie przebywania prosiąt z lochą, jak i w okresie po odsadzeniu. U prosiąt ssących łatwiej jest opanować ten problem. Wszystko dzięki opracowaniu szczepionek pozwalających na stymulację organizmu do produkcji przeciwciał zwalczających pałeczkę okrężnicy. Podanie losze takiej szczepionki na kilka tygodni przed porodem sprawia, że w produkowanej przez nią siarze i mleku znajdują się duże ilości komórek zwalczających bakterie. Aby szczepienie było jednak skuteczne, niezbędne jest jak najszybsze pobranie siary przez zwierzęta. Pamiętajmy, że wraz z upływem czasu stężenie przeciwciał w siarze lawinowo spada. Tu zaczyna się rola człowieka: opiekując się proszącymi się lochami, musimy pamiętać o tym, by nowo narodzone prosię jak najszybciej osuszyć i przystawić do sutka, tak by jak najszybciej pobrało odpowiednią dawkę siary. Waż

ny jest również termin podania szczepionki: najczęściej lekarze weterynarii zalecają dwukrotne podanie szczepionki: pierwszą dawkę należy podać na 7 tygodni przed porodem, drugą - na 3 tygodnie przed przewidywanym terminem porodu.