Intensyfikacja produkcji trzody niesie ze sobą wiele korzyści gospodarczych. Dzięki postępowi, jaki nastąpił w zakresie hodowli zwierząt i technologii produkcji, dziś udaje nam się osiągać wyniki, które jeszcze kilkanaście lat temu wydawały się nierealne. W kontekście rozrodu świń zmiany wydają się wręcz astronomiczne. Plenność loch wzrosła w ostatnich dziesięcioleciach bardzo wyraźnie. Niestety, wraz za wzrostem liczebności miotów nie udało się poprawić mleczności loch. Prosięta z licznych miotów są często słabe, a sprawę pogarsza dodatkowo niedostateczna wysokość laktacji u macior. W kontekście tej sytuacji szczególnego znaczenia nabiera odpowiednie postępowanie z prosiętami po porodzie. Dzięki troskliwej opiece i starannie wykonanym zabiegom zootechnicznym udaje się odchować coraz większą liczbę prosiąt. Jednym z elementarnych zabiegów, które powinny zostać wykonane w pierwszych dniach życia prosiąt, jest podanie oseskom preparatu bogatego w żelazo.

GROŹNE SKUTKI ANEMII

Wywołana niedoborem żelaza anemia od lat postrzegana była jako poważne zagrożenie dla prawidłowego wzrostu i rozwoju prosiąt. Za wszystko odpowiada niewielki zapas żelaza, z jakim rodzą się prosięta, a także niska koncentracja tego składnika w siarze i mleku lochy. Prosięta rodzą się z zapasem żelaza rzędu 40-50 mg. Biorąc pod uwagę fakt, iż dobowe zapotrzebowanie osesków na ten pierwiastek sięga 15 mg, łatwo policzyć, w jakim tempie rezerwy żelaza ulegają wyczerpaniu. Sprawy nie poprawia, niestety, bardzo niska zawartość omawianego składnika w siarze i mleku loch. Wynosi ona 1,5-2 mg/l, zatem w tej sytuacji podstawowego pokarmu prosiąt nie można uznać za wystarczające źródło żelaza.

Pomimo iż żelazo stanowi śladowy odsetek masy prosiąt, jego roli w prawidłowym funkcjonowaniu organizmu młodych zwierząt nie da się przecenić. Podstawową funkcją żelaza w fizjologii zwierząt jest jego aktywny udział w wymianie gazowej. Jako ważny składnik hemoglobiny uczestniczy w transporcie tlenu do wszystkich komórek organizmu, odbiera z nich także będący produktem metabolizmu komórek dwutlenek węgla.

Przy niedostatecznym zaopatrzeniu zwierząt w żelazo poziom hemoglobiny we krwi zaczyna stopniowo spadać. Przy koncentracji hemoglobiny we krwi na poziomie 90-110 g/l mówimy o podklinicznej postaci anemii. Przy większym spadku poziomu hemoglobiny dochodzić może do postaci klinicznej tej choroby.