Na zakażenie wirusem chA (chAV) wrażliwe są niemal wszystkie gatunki ssaków, z wyjątkiem człowieka i małp bezogonowych. Gatunkiem najbardziej wrażliwym są świnie, będące jednocześnie jedynym rezerwuarem zarazka i głównym źródłem naturalnych zakażeń dla innych zwierząt, u których przebieg choroby zwykle jest śmiertelny. Z tego powodu zwalczanie chA ograniczone jest wyłącznie do populacji świń domowych.

Straty ekonomiczne

Konsekwencją infekcji świń wirusem chA są duże straty bezpośrednie i pośrednie ponoszone przez zakażone fermy. Należy wyraźnie podkreślić, że aktualnie znaczenie ekonomiczne choroby związane jest przede wszystkim z brakiem możliwości eksportu świń do krajów Unii Europejskiej (UE) wolnych od chA.

Straty bezpośrednie związane z zakażeniem świń chAV wynikają ze zwiększonej śmiertelności prosiąt; zaburzeń w rozrodzie loch (spadek płodności, zamieranie i resorbcja zarodków, mumifikacja płodów, zamieralność śródporodowa, rodzenie martwych lub słabych prosiąt, zmniejszenie się liczby prosiąt w miocie); zaburzeń w rozrodzie knurów (zaburzenia spermatogenezy, niepłodność); pogorszenia wykorzystania paszy i jej zwiększonego zużycia, przy jednoczesnym obniżeniu dziennych przyrostów masy ciała tuczników i warchlaków (wykazano, że w chlewniach latentnie zainfekowanych wirusem chA czas tuczu świń wydłuża się o około 2 tygodnie); a także nasilenia występowania zakażeń oportunistycznych u warchlaków i tuczników oraz konieczności ich leczenia. Szacuje się, że 88 proc. strat ogólnych spowodowanych jest kosztami wymiany stada podstawowego oraz zahamowaniem produkcyjności fermy. Dodatkowe straty pośrednie wynikają ze zwiększonych nakładów pracy przy obsłudze zainfekowanego stada oraz kosztów zwalczania choroby.

Występowanie

Do końca XX wieku chA obejmowała swoim zasięgiem niemal cały świat, z wyjątkiem Australii i Norwegii. W latach 70-tych ubiegłego wieku, w związku z intensyfikacją produkcji trzody chlewnej, koncentracją ferm w pewnych regionach, niekontrolowanym obrotem zwierzętami, co ułatwiało rozwlekanie chAV za pośrednictwem zakażonych bezobjawowo osobników, a także prawdopodobnie w związku z pojawieniem się bardziej zjadliwych szczepów chAV, w wielu krajach Europy, Azji i w USA sytuacja epizootyczna zaczęła się gwałtownie pogarszać.