Charakterystyczną cechą nasion roślin strączkowych, jest wysoka zawartość białka. W niektórych odmianach łubinu może on stanowić ponad 40 proc. masy nasion. W zależności od gatunku, wartość biologiczna białka jest zmienna, nasiona roślin strączkowych stanowią jednak cenny surowiec do produkcji pasz. Niestety, oprócz związków odżywczych, zawierają również pewnie ilości metabolitów wtórnych. W roślinie pełnią one na ogół funkcje ochronne, zabezpieczając ją przed atakiem drobnoustrojów, czy szkodników. W żywieniu zwierząt, związki te są jednak niepożądane. Mogą, bowiem pogarszać strawność paszy, obniżać jej smakowitość, a w niektórych przypadkach pogarszać stan zdrowia zwierząt. Oto najważniejsze związki antyodżywcze, obecne w nasionach roślin strączkowych, uprawianych w Polsce.

Taniny

Taniny występują w znacznych ilościach w tradycyjnych odmianach grochu i bobiku. Są to związki polifenolowe, wchodzące w reakcje z białkami. Wskutek tego, pogorszeniu ulega strawność paszy i dostępność poszczególnych substancji odżywczych. Dodatkowo, taniny, nadają paszy cierpki smak, przez co jej spożycie maleje. Dzięki pracom hodowlanym, udało się w znaczny sposób ograniczyć szkodliwość tanin. Większość uprawianych obecnie odmian grochu i bobiku cechuje się obniżoną zawartością tych związków. Szkodliwość tanin, maleje także po poddaniu nasion obróbce termicznej (ekstruzja), jednak wiąże się to z zwiększonymi kosztami energii.

Inhibitory proteaz

Inhibitory trypsyny i chymotrypsyny, posiadają zdolność tworzenia kompleksów z enzymami trawiącymi białka. Ich szkodliwe działanie polega nie tylko na pogarszaniu ich strawności. Mniejsza aktywność enzymów proteolitycznych, u niektórych zwierząt może skutkować hipertrofią trzustki. Enzymy, zbudowane są z aminokwasów, ich większa sekrecja zwiększa więc ogólne zapotrzebowanie organizmu na aminokwasy, a szczególnie na metioninę i cystynę.

Inhibitory proteaz występują w większości nasion roślin strączkowych, a także w zbożach, czy paszach rzepakowych. Ich działanie najsilniejsze jest jednak w surowych nasionach soi. Dlatego nie nadają się one do stosowania w żywieniu trzody i drobiu. W pozostałych nasionach strączkowych, ich udział jest niższy i nie wykazano jednoznacznie ich negatywnego wpływu na wysokość przyrostów.