Głownia pyląca jęczmienia, pszenicy, owsa

Ustilago nuda f. sp. tritici - pszenicy

Ustilago nuda f. sp. hordei - jęczmienia

Ustilago avenae - owsa

Pierwsze objawy głowni pylącej widoczne są wrazz początkiem kłoszenia się zbóż. Zainfekowane rośliny dojrzewają wcześniej i młode kłosy zamiast ziaren zawierają skupienia zarodników, które są uwalniane w trakcie wyrastania kłosów z pochwy liściowej. Ocieranie się roślin poruszanych przez wiatr uszkadza osłonkę i powoduje uwalnianie i rozprzestrzenianie się zarodników na inne, zdrowe kłosy, a pozostałe nagie źdźbło świadczy o całkowitej utracie plonu z porażonego kłosa. Infekcja zdrowych ziarniaków najczęściej zachodzi w czasie kwitnienia zbóż. Optymalnymi warunkami do zakażenia kwiatków są: wysoka wilgotność i umiarkowane temperatury powietrza wynoszące od 16 do 22°C. Zarodniki mogą być przenoszone na odległość około 60 m i brak chorych kłosów na określonej plantacji nie jest wskaźnikiem, że zebrane z niej ziarno będzie wolne od tego patogena. Grzyb trwa w stanie uśpienia wewnątrz zarodka, aż do czasu wysiewu ziarna i kiełkowania. Następnie patogen rozwija się w rosnącym pędzie, aż do osiągnięcia zawiązków kłosa.

Obecnie głownia pyląca jest coraz rzadziej obserwowana w uprawach zbożowych ze względu na stosowanie kwalifikowanego, zaprawionego materiału siewnego, który znacznie ogranicza występowanie tej choroby.

Pleśń śniegowa

Microdochium nivale

Pleśń śniegowa może powodować liczne wypadanie siewek i pogorszyć początkowe warunki wzrostu roślin, uprawianych zwłaszcza na słabych stanowiskach. Szczególnie sprzyjające warunki do rozwoju choroby występują, gdy rośliny są przykryte warstwą śniegu, a typowe objawy są widoczne dopiero wiosną po jego stopnieniu. Liście porażonych roślin są początkowo chlorotyczne, a następnie zamierają. Na ich powierzchni rozwija się różowobiały, obfity nalot, złożony z grzybni patogena, doprowadzając do powstania zbitej warstwy liści.

Rośliny, które przeżywają, mają zahamowany wzrost, a ich kłosy wytwarzają słabo wykształcone ziarna. Zarodniki z chorych roślin infekują ziarno zdrowych kłosów.

W latach, gdy pokrywa śnieżna długo się utrzymuje, choroba może mieć ciężki przebieg. Duże obszary upraw mogą ulec zniszczeniu i często zachodzi konieczność ponownego zasiewu. Choroba może wystąpić również bez pokrywy śnieżnej, szczególnie przy mocnym zakażeniu materiału siewnego - w tym przypadku również u zbóż jarych.