Wprowadzenie na powierzchnię nasion/ziarna czy też innego materiału siewnego składników pokarmowych jest pierwszym etapem kontroli stanu odżywienia uprawianej rośliny. Głównymi celami tego zabiegu jest najczęściej zwiększenie obsady, a także początkowego wigoru roślin. Większa obsada ułatwia prowadzenie łanu, a także rzutuje na gospodarkę azotem łanu/plantacji w całym okresie wegetacji. Rośliny o dużej dynamice wzrostu w pierwszych fazach rozwoju wytwarzają większy, ekstensywny system korzeniowy, przez co wykazują większą tolerancję na słabe stanowisko i przejściowy niedobór wody. Założonym efektem gospodarczym inkrustacji materiału siewnego składnikami mineralnymi winien być wzrost plonu użytkowego w latach o optymalnym, a minimalizacja strat w latach o niekorzystnym przebiegu pogody w okresie wegetacji.

Dobór składników mineralnych, czy też tzw. nawozu donasiennego, winna być poprzedzona oceną uwarunkowań podjętego zabiegu, które wynikają z (i) jakości materiału siewnego - zawartości składników mineralnych, (ii) zagrożeń dla kiełkującej rośliny ze strony patogenów glebowych.

Zapewnienie nasionom/ziarniakom optymalnych warunków do kiełkowania jest pierwszym etapem jakiejkolwiek technologii uprawy. Etap ten obejmuje trzy fazy: (i) fizyczną - pęcznienie nasion/ziarniaków w następstwie pobierania wody, (ii) biochemiczną - enzymatyczne uruchomienie materiałów zapasowych, (iii) fizjologiczną - wzrost zarodka. Zachodzące w nasieniu/ziarniaku procesy wymagają więc dużych nakładów energetycznych, a ich szybkość w pierwszej kolejności warunkuje ilość (zawartość) fosforu w zasobach własnych. Pierwszym i zarazem podstawowym etapem oceny potencjału partii materiału siewnego do kiełkowania jest oznaczenie zawartości fosforu. Każda partia pochodząca z tego samego źródła winna być jednorodna, gdyż rośliny akumulują w nasionach 70-85% pobranego z gleby fosforu. Ilość składnika zawartego w nasionach/ziarnie bardzo silnie odzwierciedla warunki wegetacji rośliny macierzystej w fazie dojrzewania, a pośrednio informuje o zasobności gleby. W materiale ubogim w fosfor zasoby własne nasion/ziarniaków nie wystarczają do maksymalizacji procesów biologicznych. W dodatku wytworzenie dużego zasobu energii metabolicznej przez kiełkujące nasiona/ziarniaki wymaga także obecności magnezu. Zatem w wymiarze potrzeb minimalnych, nawóz donasienny winien zawierać fosfor i magnez.