Techniki bezorkowe należy traktować jako alternatywne w odniesieniu do uprawy gleby. Są one szczególnie przydatne w dużych gospodarstwach rolnych, gdzie powodzenie zależy przede wszystkim od samego rolnika, który umiejętnie wykorzysta ich zalety, ale również potrafi dostrzec zagrożenia i im przeciwdziałać.

Kultywator

Podstawowymi narzędziami uprawowymi stosowanymi w technologii bezorkowej są kultywatory oraz brony talerzowe. Narzędzia te wyposażone są w elementy wyrównujące i zagęszczające, utrzymujące jednocześnie nastawioną głębokość pracy. Coraz rzadziej kultywator występuje solo. Często jest połączony z talerzami niwelującymi oraz wałem, tworząc agregat uprawowy. Urządzenia te charakteryzują się dużym prześwitem pod ramą i dużym rozstawem poprzecznym elementów roboczych, co gwarantuje pracę bez zapychania, nawet w ciężkich warunkach. Podstawowym zespołem roboczym takiego agregatu są zęby (łapy) kultywatora, mocowane do belek ramy w specjalnych uchwytach, za pomocą obejm lub na uchwytach przyspawanych. Bardzo ważnym zagadnieniem w konstrukcji kultywatora jest rozmieszczenie zębów gwarantujące pracę bez zapychania. Zęby kultywatora najczęściej są sztywne o różnym kształcie trzonu. Często zabezpieczone są przed przeciążeniem (ścinany bezpiecznik lub sprężyna). Inne rozwiązanie konstrukcyjne to zęby sprężynowe typu „S”, które pod wpływem oporu ulegają wibracji. Wprowadzone w wibrację zęby lepiej kruszą i spulchniają obrabianą glebę.

Najważniejszym elementem roboczym każdego zęba jest redlica, która może być jednostronna, jednostronna z dziobem, jednostronnie dzielona lub dwustronna. Najczęściej jest dwustronna, sercowata z podcinaczami mocowanymi na rdzeniu po obu jej stronach. Występują również konstrukcje kultywatorów, których zęby wyposażone są w gęsiostopki. Na podkreślenie zasługuje uniwersalność redlicy dzielonej. Stwarza ona możliwość wymiany zużytych jej części. W celu zwiększenia przykrycia resztek roślinnych oraz pozostawienia czystego boku pasa obrabianej gleby, skrajne zęby dodatkowo wyposażane są w piersi typu odkładni. Aby zapewnić dobre podcięcie resztek (roślinnych) pożniwnych, zęby wyposażane są w podcinacze, których stosowanie zwiększa szerokość roboczą zęba do 45 cm.