Głębokość ugniecenia gleby ciągnikami i maszynami rolniczymi może dochodzić do 60 cm. Zmienia to właściwości fizyczne gleby, bilans wodny i próchniczny, a przez to pogarsza  warunki odżywiania roślin, utrudnia wzrost i rozwój korzeni, prowadzi do obniżenia plonu i pogorszenia jego jakości.

Podstawy i zasady
W związku z powyższym zaleca się okresowe stosowanie zabiegów likwidujących niekorzystne zmiany w glebie. Jednym z nich jest głęboszowanie. Nie jest to powszechnie doceniane przez rolników, gdyż jego wykonanie wiąże się z dużymi nakładami energetycznymi, a nie zawsze uzyskuje się oczekiwane natychmiastowe przyrosty plonów. Głęboszowanie jest zabiegiem dającym skutki przyszłościowe. Jego pozytywne działanie rozkłada się na kilka lat w zależności od rodzaju gleby i stosowanej agrotechniki. Kruszenie twardej warstwy gleby poprawia możliwości szybkiego przejęcia wody z opadów, magazynowania jej w przestworach glebowych i zapewnia łatwiejsze przetrwanie roślin w okresach suszy. Głębokie spulchnianie gleby może zwiększyć o połowę zdolność wchłaniania wody przez glebę, tj. do około 30 mm wody na glebach lżejszych i do 80 mm wody na glebach cięższych. Szybkie wchłanianie wody jest ważne zarówno na terenach płaskich – zmniejsza zjawisko podtapiania, które sprzyja rozwojowi chorób korzeni, jak również na zboczach, ponieważ niweluje niekorzystne zjawisko zmywania wierzchniej warstwy gleby. W uprawie bezorkowej głęboszowanie wykonuje się najczęściej co 4–5 lat.
Głęboszowanie, wykonywane za pomocą głęboszy, polega na przeciąganiu w glebie dłut (łap, zębów) zanurzonych na głębokości 40–60 cm. Skutkiem tego jest pokruszenie twardych warstw gleby w otoczeniu śladu przejścia dłuta bez jej odwracania. Dzięki temu następuje przerwanie nieprzepuszczalnych warstw, ułatwienie dostępu powietrza, usprawnienie wsiąkania i ułatwienie odpływu nadmiaru wody opadowej grawitacyjnej, usprawnienie działania systemu drenarskiego. Głębosze wymagają dużej siły uciągu, dlatego najczęściej zaleca się wykonanie zabiegu w korzystnych warunkach wilgotnościowych, tj. najlepiej po wykonaniu płytkiej uprawy pożniwnej po zbożach. Jesienne głęboszowanie, w miejsce na przykład orki przedzimowej, można stosować sporadycznie, jedynie w lata suche. Korzystną stroną głęboszowania po uprawie pożniwnej jest to, że przy orce zimowej po tym zabiegu zużywa się mniej paliwa, ponieważ może być ona spłycona do ok. 20 cm, bez obawy o zniżkę plonu rośliny uprawnej. Niekorzystnym elementem jest to, że podczas tej orki częściowo niszczy się efekt głęboszowania. Drugim co do częstości sposobem głęboszowania jest głęboszowanie po orce. Przy tym sposobie wykonania co najmniej dwa dłuta spulchniające usytuowane są za kołami ciągnika. Głęboszowanie powinno być wykonywane, gdy gleba jest w miarę sucha, nieelastyczna, bo wówczas strefa spulchnienia jest najszersza, a stopień spulchnienia największy. Głęboszowanie gleb mokrych, w stanie plastycznym, prowadzi do niewielkiego napowietrzania podglebia i zagęszczenia gleby wzdłuż śladu przejścia elementu roboczego głębosza.