Na skutek niewłaściwego użytkowania, a także niesprzyjających warunków siedliskowych lub atmosferycznych ruń użytków zielonych ulega degradacji. Przerzedzona ruń i mniejszy w niej udział roślin wartościowych prowadzi do zmniejszenia ilości paszy i pogorszenia jej jakości żywieniowej. Dlatego powinno się odnawiać ruń pastwiskowo-łąkową. Istotne znaczenie w odnawianiu zdegradowanych trwałych użytków zielonych ma właściwy dobór metody renowacji.

Wyróżnia się trzy główne metody:

  • przez zagospodarowanie na nowo (przyoranie i obsiew)
  • przez nawożenie
  • przez podsiew.

Od zera

Renowację metodą pełnej uprawy płużnej, tj. poprzez orkę i zabiegi uprawowe, stosuje się na nierównych, silnie skępionych użytkach zielonych pokrytych kretowiskami i mrowiskami. Należy ją stosować bardzo ostrożnie na glebach organicznych, gdyż wyorywanie torfu może prowadzić do nadmiernego przesychania i rozpylania wierzchniej warstwy, a w konsekwencji do słabych wschodów nowych zasiewów. Pełna uprawa i odnowa są niezbędne, jeśli w runi nie ma roślin wartościowych pod względem żywieniowym. Ten rodzaj renowacji zaleca się również, gdy udział trudnych do zwalczania chwastów kłączowych, trujących, turzyc kępkowych przekracza 40 proc., a ilość śmiałka darniowego przekracza więcej niż 20 proc.

Kilka czynników ma bezpośredni wpływ na efektywność wykonanej pełnej uprawy:

  • dokładność zabiegów uprawowych i nawożenia,
  • optymalny termin i metoda siewu,
  • precyzyjne zabiegi pielęgnacyjne młodej runi.

Metoda renowacji przez pełną uprawę płużną jest bardzo kosztowna. W zależności od sposobu kalkulacji koszty całkowite metody pełnej uprawy szacuje się nawet w granicach 1800–2000 zł/ha. Tradycyjną metodę pełnej uprawy powinno się stosować z rozwagą. Zaorywanie łąk to nie tylko zniszczenie istniejącej roślinności i darni, ale przede wszystkim zlikwidowanie trwałej okrywy, która chroni przed erozją, zapobiega nadmiernemu parowaniu, uniemożliwia mineralizację substancji organicznej.