Od rodzaju pługa (zagonowy lub obracalny) zależy sposób organizacji pracy podczas orki. Przed doborem należy zwrócić uwagę na zalety i wady pługów zagonowych i obracalnych.

Rodzaj pługa

Pługi zagonowe, które dominują w Polsce bez względu na rodzaj gospodarstwa, w porównaniu do obracalnych wymagają dodatkowych czynności, polegających m.in. na podzieleniu pola na zagony czy wykończeniu orki. Pozostawiają po orce bruzdy oraz grzbiety, a ich wielkości zależą od umiejętności praktycznych rolnika. Wielokrotne przejeżdżanie po tych śladach na uwrociach zwiększa ugniatanie gleby – przyczyniając się w ten sposób do zmniejszenia wydajności i wzrostu niszczenia struktury gleby. Zaletą pługów zagonowych jest ich mniejsza masa, mniejsze zapotrzebowanie mocy, ale również mniejsza wydajność. Oczywiście ważną rolę odgrywa cena pługa zagonowego, która jest 2–4 razy niższa w stosunku do obracalnego.

Za stosowaniem pługów obracalnych również przemawia kilka czynników. Pole nie wymaga wykonywania żadnych prac dodatkowych związanych z orką. Gleba po orce pługiem obracalnym jest wyrównana, bez bruzd i nierówności. Niezaprzeczalna jest wyższość orki bezzagonowej na polach o pochyleniu powyżej 3 stopni (takich gleb w Polsce jest około 25 proc.) z odkładaniem skib w górę skłonu, co zapobiega erozji, a także poprawia warunki pracy ciągnika na skłonie podczas orki. Celowe jest także wykonywanie orki bezzagonowej w terenie płaskim, zwłaszcza pod warzywa, buraki cukrowe, gdzie wyrównanie pola ma zasadnicze znaczenie dla mechanizacji siewu, pielęgnacji i zbioru. Pług obracalny w każdych warunkach ma wyższą wydajność niż taki sam pług zagonowy (średnio o ponad 10 proc.). Ważne są również koszty eksploatacji. Alternatywą dla pługów obracalnych są pługi wahadłowe z korpusami pojedynczymi – symetrycznymi, które są lżejsze, prostsze i tańsze w porównaniu z obracalnymi. Mają możliwość zmiany kąta natarcia lemiesza, łatwą regulację i sterowanie. Niestety, mają ograniczone zastosowanie, tj. do orania gleb lekkich i średnich.