W poprzednich odsłonach pisaliśmy o najpopularniejszych elementach układów EAT (oczyszczania spalin), pora przejść do tych elementów, o których się nie dowiemy nawet, jeżeli bardzo uważnie wczytamy się w prospekty reklamowe. Nie jest to oczywiście żadna próba zatajenia czegoś przed klientem, po prostu pewne elementy nie są zbyt atrakcyjne, aby zajmować miejsce w folderach reklamowych. Jednakże znajomość pozostałych składników układów oczyszczania spalin, może okazać się przydatną wiedzą.

Tak jak wszystkie systemy oczyszczania spalin, tak samo zasadza działania POC wywodzi się laboratoriów chemicznych, gdzie dany proces wpierw musiał zostać opanowany w skali mikro, zaś budowa samego urządzenia to zwykle zminiaturyzowana wersja przemysłowych układów oczyszczania gazów, takich jak chociażby te zainstalowane w hutach czy elektrowniach.

Zasada działania 

Zasada działania POC jest bardzo prosta. Wewnątrz metalowej obudowy umieszczony jest ceramiczny wkład, o podobnej strukturze co w przypadku innych reaktorów katalitycznych, jak na przykład filtr cząstek stałych (DPF). Nie znajdziemy tu jednak zaślepionych kanalików jak w DPF ponieważ proces opiera się na utlenianiu, a nie wypalaniu sadzy. A zatem na powierzchni kanalików, zachodzi proces osadzania się sadzy (wyłapywanej przez porowatą powierzchnię), która w kontakcie z katalizatorem (związki podobne co w DOC czy DPF), zaczyna się powoli utleniać.

Póki co, mamy do czynienia z czymś, co w zasadzie jest reaktorem oksydacyjnym, jednakże POC jest znacznie większy (dłuższy) od typowego DOC, a geometria kanalików sprzyja gromadzeniu się sadzy na podłożu naniesionego nań katalizatora. Do zainicjowania procesu regeneracji, czyli utlenienia sadzy, potrzebny jest dwutlenek azotu, który musi być dostarczony wraz ze spalinami.

O to trzeba zadbać kształtując mapę silnika, dobierając kąt wyprzedzenia wtrysku, dawkę paliwa, by uzyskać odpowiedni skład mieszanki spalin lub dodając do wkładu katalizatora specjalne pasma ze związkami ułatwiającymi powstawanie NO2.

Dzięki podaniu azotu w formie tlenku, możliwa jest częściowe (50-90%) utlenienie sadzy do dwutlenku węgla, tlenku węgla oraz uwolnienie związków organicznych ze struktury cząsteczki stałej, które mogą się swobodnie rozpaść na znacznie mniej groźne substancje (wodorotlenki proste, parę wodną, dwutlenek siarki itp.