W sprzęcie do ochrony upraw polowych od kilkunastu lat stosuje się prawie wyłącznie rozpylacze szczelinowe różnych odmian i wielkości. Charakterystyka ich strumieni sprawia, że są one bardziej przydatne w tej technice. Wytwarzane przez nie płaskie strumienie nie kolidują ze sobą: ich kształt, przy stosowanym przestawieniu o stały kąt w zakresie 5–10 stopni względem belki nośnej, zapobiega zderzaniu się sąsiednich strumieni, czyli niekontrolowanemu i niekorzystnemu łączeniu się powstałych kropli w większe. Ponadto rozpylacze szczelinowe charakteryzują się korzystnym rozkładem poprzecznym rozpylanej cieczy i działają przy niskich ciśnieniach (0,1–0,5 MPa). Wpływa to korzystnie na żywotność układu tłoczenia cieczy, gdyż nie musi on pracować pod wysokim ciśnieniem, a także na same rozpylacze, które wolniej się zużywają. Rozstaw rozpylaczy na belce co 50 cm jest w Europie standardem.

Zastosowanie rozpylaczy uderzeniowych z uwagi na specyfikę ich budowy i charakterystykę rozpylenia (grubokropliste) ograniczone jest raczej do zwalczania chwastów.

Rozpylacze wirowe mają zastosowanie głównie w ochronie upraw przestrzennych (sady, winnice, chmielniki) i warzyw. Uprawy takie wymagają dobrego pokrycia cieczą od wewnątrz, np. gęstych, silnie ulistnionych koron drzew, dlatego konieczne jest jej drobne rozpylenie. To zadanie najlepiej spełniają rozpylacze wirowe. Pracują one jednak przy wyższym ciśnieniu (do 2 MPa), co sprawia, że stawiane im wymagania również są wyższe (muszą mieć większą trwałość). Wytrzymałość oraz żywotność pomp i układu tłoczenia cieczy także musi być wyższa niż w opryskiwaczach polowych.

Rozpylacze produkowane są z różnych materiałów: tworzyw sztucznych, stali nierdzewnej i ceramiki. Najtrwalsza, ale i najdroższa jest ceramika. Do światowej czołówki producentów rozpylaczy należą: Agrotop, Albuz, Hardi, Lechler, Lurmark, Tee Jet i Sprays International. Dobrą jakością wyróżniają się także polskie rozpylacze firmy Mikołajczak z Leszna.

Co do czego
Podstawowym parametrem różniącym rozpylacze jest wydatek jednostkowy, czyli ilość cieczy rozpylana w jednostce czasu (tabela). Międzynarodowa norma ISO jednoznacznie określa w tak zwanym barwnym kodzie wielkość wydatku z rozpylacza (od 0,1 do 1,0 galona US na minutę, czyli 3,785 l/min), przypisując mu odpowiedni kolor i oznaczenie (od 01 do 10). Umożliwia to indentyfikację rozpylaczy nawet po zaniku często delikatnych i łatwo ulegających zniszczeniu oznaczeń graficznych.