W klasycznej technologii uprawy gleby pod kukurydzę jesienią należy wykonać zespół uprawek pożniwnych i przedzimowych. Podstawa to prawidłowo wykonana orka przedzimowa, najlepiej pługiem obracalnym, który pozostawia powierzchnię pola wyrównaną, bez bruzd, dobrze pokruszoną, co sprzyja zatrzymywaniu wody. Odpowiednio wykonana jesienna uprawa ułatwia przygotowanie gleby do siewu. Kukurydza swoje duże możliwości produkcyjne ujawni tylko w odpowiednich warunkach cieplnych i wilgotnościowych.

Przez odpowiednie zabiegi agrotechniczne wiosną można wpływać na zachowanie w glebie wody zgromadzonej podczas zimy oraz na tempo nagrzewania się gleby. Właściwa uprawa wiosenna oprócz zachowania zmagazynowanej wilgoci i przyspieszenia ogrzewania górnej warstwy gleby umożliwia wymieszanie z glebą nawozów rozprowadzanych przedsiewnie oraz wytworzenie warstwy siewnej o odpowiedniej strukturze. Podstawowe błędy popełniane w uprawie gleby to: zbyt głęboka uprawa przedsiewna, powodująca długie, nierównomierne wschody wskutek przesuszenia gleby, a także nadmierne ugniecenie pola, co również powoduje nierówne wschody lub ich brak w miejscach szczególnie mocno ugniecionych kołami ciągnika.

Wiosenne zabiegi uprawowe powinno rozpoczynać włókowanie, wykonane jak najszybciej, gdy tylko stan gleby na to pozwoli. Zabieg ten należy przeprowadzić ukośnie do kierunku orki, gdy przeschną grzbiety skib.

Terminowa i staranna uprawa przedsiewna zapewni szybkie kiełkowanie nasion i prawidłową obsadę roślin. Dzięki niej rola przed siewem zdąży osiąść, zapewniając dobre podsiąkanie wody przez kapilary, oraz ogrzać się do temperatury około 10 st.C. Nad warstwą kapilarną powinna być osadzona warstwa luźnej gleby o strukturze gruzełkowatej, przez którą będzie przenikać powietrze i ciepło potrzebne do kiełkowania nasion. Grubość tej warstwy, a zarazem głębokość siewu powinna wynosić: 5-6 cm na glebach zwięzłych i wilgotnych oraz 7-8 cm na lżejszych i suchych.

Punktowy siew nasion kukurydzy stwarza dość wysokie wymagania co do przygotowania gleby. Jest to ważne ze względu na równomierność i jednakową głębokość wysiewu, gwarantującą wyrównane i jednoczesne wschody na całym polu. Przygotowanie roli do siewu powinno nastąpić w możliwie małej liczbie przejazdów. Najlepiej tylko w jednym, ponieważ każdy przejazd powoduje dodatkowe ugniatanie i przesuszenie gleby oraz zwiększa nakłady energii i robocizny. Właściwe przygotowanie gleby do siewu zapewniają agregaty. Oprócz włókowania wystarczy jeden przejazd specjalnym agregatem, aby pole było gotowe do siewu kukurydzy.

Agregaty najczęściej składają się z kultywatora (brony ciężkiej) i wałów strunowych. Mają konstrukcję ramową, opierającą się na wałach przednim i tylnym. Umieszczenie wału z przodu agregatu zapewnia jednakową głębokość pracy sekcji spulchniającej. Wał przedni przejmuje bowiem funkcję kół kopiujących, a ponadto kruszy glebę przed zębami, poprawiając jakość ich pracy. Ponieważ wał przedni pracuje na niespulchnionym polu, mogą go uszkadzać kamienie. Dlatego na pola zakamienione najlepszy jest wał spiralny, a na pozostałe strunowy: prętowy, rurowy lub z kątowników. Dokładna regulacja głębokości roboczej, a także jej utrzymanie podczas pracy to najważniejsze cechy dobrego agregatu do uprawy przedsiewnej. Stosowane w sekcji spulchniającej zęby sprężynowe z prostymi redliczkami nie zapewniają jej równomiernej pracy. Dlatego lepiej zastosować zestawy uprawowe wyposażone w zęby zakończone gęsiostopką, podcinające całą powierzchnię pola na jednakowej głębokości. W przypadku gleb cięższych, zasobniejszych w wodę, można stosować zęby półsprężynowe, zakończone redliczką dwustronną. Podcięta warstwa gleby jest kruszona wałem strunowym, a ostateczne przygotowanie roli do siewu zapewnia drugi wał kruszący, np. Crosskill. Typ agregatu powinien więc być dostosowany do warunków glebowych, a jego zespoły robocze powinny być tak wyregulowane, aby warstwa siewna miała odpowiednią strukturę i była jednorodna na całym polu.