W październiku 2007 roku na Międzynarodowej Konferencji "Biopaliwa w Unii Europejskiej po 2010 roku - perspektywy Europy Centralnej i Wschodniej" zaprezentowano wyniki międzynarodowego projektu REFUEL, którego celem było przedstawienie mapy drogowej paliw transportowych. Już wtedy, na podstawie zebranych danych, można było wnioskować, że 10-proc. wskaźnik wykorzystania biopaliw w 2020 roku będzie możliwy do osiągnięcia wyłącznie poprzez rozwój paliw II generacji. Stwierdzono również, że biopaliwa I generacji będą rozwijały się do 2020 roku. Komisja Europejska po 2020 roku chce wycofać wszelkie mechanizmy wsparcia dla producentów biopaliw z roślin uprawianych także w celach żywieniowych.

Odwrót od rzepaku

Do wzrostu cen energii oraz niekorzystnego oddziaływania na środowisko przyczynia się coraz większe wykorzystanie biopaliw I generacji. Zakładanie celowych upraw energetycznych wpływa na zmianę sposobu użytkowania gruntów, co prowadzi do wycinania lasów i łąk w celu pozyskiwania terenów pod uprawę roślin energetycznych. Eksperci z KE na podstawie tzw. efektu ILUC wykazali zwiększoną emisję CO2 w wyniku przeprowadzonych tego rodzaju działań.

Ogólny bilans energetyczny i ekonomiczny produkcji i wykorzystania biopaliw I generacji nie przemawia za tym, że to rozwiązanie może konkurować z paliwami wytwarzanymi z ropy naftowej.

Zgodnie z nowym pomysłem KE, zakłada się zmniejszenie produkcji biopaliw I generacji do 5 proc., natomiast 10-proc. poziom udziału biopaliw zostanie utrzymany na terenie UE do 2020 r. Zwiększony zostanie bowiem nacisk na wykorzystanie biopaliw II generacji.

Za biopaliwa II generacji można uznać biopaliwa wytwarzane np. z tłuszczów odpadowych, olejów posmażalniczych itp. Na świecie znane są technologie wytwarzania biopaliw z tłuszczów odpadowych, które zostały wdrożone na skalę przemysłową. Do takich krajów można zaliczyć USA, gdzie powstało dużo małych firm specjalizujących się w produkcji biopaliw, głównie dla przemysłu budowlanego, transportowego lub rolnictwa. Do wytwarzania paliw używane są tłuszcze zbierane z okolicznych punktów gastronomicznych lub firm zajmujących się przetwórstwem spożywczym. Za kolejny przykład może posłużyć hiszpańskie miasto Palma de Mallorca. Mały zakład wyposażony w odpowiedni sprzęt do zbioru oleju posmażalniczego zaopatruje lokalnych rolników w biopaliwa.