Zmiany te spowodowały wzrost konsumpcji produktów o wyższej wartości (takich jak mięso i produkty mleczne) w gospodarkach wschodzących. Jednocześnie rosnące obawy społeczne i środowiskowe w rozwiniętych gospodarkach wpłynęły na preferencje konsumentów, prowadząc na przykład do zmniejszenia spożycia czerwonego mięsa. Są to jedne z głównych ustaleń opublikowanego przez KE opracowania dotyczącego podaży i popytu na żywność na świecie, trendów konsumenckich i wyzwań handlowych.

Jeśli chodzi o pszenicę, UE jest drugim, co do wielkości konsumentem na świecie z około 250 kg na mieszkańca, po regionie Morza Czarnego. Konsumpcja w UE stale rośnie, głównie dzięki rozwojowi sektora hodowlanego ze względu na wykorzystanie pszenicy w paszach dla zwierząt.

Cztery regiony zaopatrują świat w pszenicę: UE, region Morza Czarnego, Ameryka Północna i Oceania. UE jest głównym eksporterem pszenicy, sprzedając do 20 proc. jej zużycia.

Ameryka Północna jest zdecydowanie największym konsumentem kukurydzy, osiągając prawie 900 kg na mieszkańca, znacznie przekraczając zużycie w Ameryce Południowej wynoszące 240 kg na mieszkańca i UE - 140 kg na mieszkańca. Znaczny globalny wzrost produkcji kukurydzy jest związany z rozwojem produkcji zwierzęcej, a ostatnio także z produkcją etanolu na bazie kukurydzy. Z prawie 15 proc. globalnej produkcji kukurydzy w obrocie, głównymi dostawcami są Ameryka Południowa i Północna, a następnie region Morza Czarnego. Z kolei UE jest największym importerem kukurydzy, z blisko 25 milionami ton importowanej kukurydzy w sezonie 2018/2019 r.

Soja jest rośliną produkowaną głównie i sprzedawaną przez obie Ameryki. Dają one 82 proc. światowej produkcji. Na poziomie globalnym dwie trzecie ilości przerabia się na śrutę przeznaczoną do wykorzystania w paszach. UE jest głównym rynkiem docelowym dla śruty sojowej, stanowiącym 30 proc. światowego handlu. Jednak potrzeby importowe w UE maleją dzięki wykorzystaniu alternatywnych źródeł, takich jak zboża i ostatnio rośliny bobowa te.

Spożycie cukru na mieszkańca jest znacznie bardziej stabilne na całym świecie. Największym konsumentem jest Ameryka Południowa, w ilości powyżej 50 kg na mieszkańca, gdzie warunki rynkowe wpływają na ilość cukru, który jest przekazywany do przemysłu spożywczego lub do produkcji etanolu. W UE poziom zużycia cukru wynoszący 37 kg na mieszkańca jest wyższy niż w Ameryce Północnej gdzie wynosi 30 kg na mieszkańca. Wynika to z przetwarzania przez UE większej ilości cukru na ​​etanol oraz z powodu mniejszego stosowania innych substancji słodzących, takich jak Izo glukoza. Po reformach sektorowych w 2006 r. i zniesieniu kwoty produkcji cukru w ​​2017 r. UE oscyluje obecnie między samowystarczalnością a niewielką nadwyżką.

W przypadku wołowiny najwięksi konsumenci są w Ameryce Północnej, a spożycie wynosi tam 35 kg na mieszkańca, tuż za nią znajduje się Ameryka Południowa. UE jest czwartym, co do wielkości konsumentem (15 kg na mieszkańca), po Oceanii gdzie spożywa się jej powyżej 20 kg na mieszkańca. Około 15 proc. światowej produkcji wołowiny jest przedmiotem handlu zagranicznego, a największą nadwyżkę stwierdzono w Ameryce Południowej.

Pozycja handlowa UE zmieniła się znacznie z czasem. W ciągu ostatnich trzydziestu lat konsumpcja na mieszkańca spadła z powodu zmian preferencji konsumentów, a od importera netto UE stała się eksporterem netto. Ograniczenie podaży krajowej może zbliżyć UE do samowystarczalności do 2020 r.

UE jest zdecydowanie największym konsumentem wieprzowiny, jako preferowanego mięsa, z konsumpcją powyżej 40 kg na mieszkańca. Na drugim miejscu znajduje się Ameryka Północna o spożyciu poniżej 30 kg na mieszkańca. Wieprzowina jest również mięsem uprzywilejowanym w Azji, gdzie do 2020 r. spożycie powinno osiągnąć 15 kg na mieszkańca. Eksportuje się mniej niż 8 proc. światowej produkcji wieprzowiny, a ponad 80 proc. wywozu pochodzi z Ameryki Północnej i UE. Oba regiony odnotowały niewielki spadek konsumpcji i wyższą produkcję, co doprowadziło do wzrostu nadwyżki. Osiągnęła ona 30 proc. w Ameryce Północnej i 12 proc. w UE.

W przypadku drobiu konsumpcja znacznie wzrasta we wszystkich regionach świata, a w porównaniu z innymi mięsami jest tańszy i wygodniejszy do przyrządzenia. Drób to pierwsze mięso spożywane w obu Amerykach, Oceanii i Afryce. Największym konsumentem jest Ameryka Północna (powyżej 50 kg na mieszkańca), a następnie Ameryka Południowa, Oceania i UE - powyżej 25 kg na mieszkańca. 12 proc. światowej produkcji jest przedmiotem handlu, przy czym głównymi dostawcami jest Ameryka. UE jest również głównym eksporterem drobiu w przypadku niektórych elementów a importuje elementy o wysokiej wartości, takie jak piersi, co prowadzi do 5 procentowej nadwyżki.

UE i Ameryka Północna są największymi użytkownikami produktów mlecznych, u których stanowią około 270 kg ekwiwalentu mleka na mieszkańca. W Ameryce Południowej konsumpcja wzrosła do 150 kg na mieszkańca. Podczas gdy w Azji osiągnie 70 kg na mieszkańca w 2020 r. Konsumpcja w Afryce utrzymuje się na stałym poziomie poniżej 50 kg na mieszkańca, jednak wzrost liczby ludności prowadzi do znacznego wzrostu całkowitego zużycia i głębszego deficytu z powodu niedostosowania produkcji. Głównymi dostawcami są Oceania, UE i Ameryka Północna. Oceania eksportuje 200 proc. ilości swojego spożycia, nadwyżka w UE sięga ponad 10 proc. jej spożycia.