Wydruk strony Farmer.pl - portal nowoczesnego rolnika

Szkodniki w rzepaku

Autor:

Dodano:

Długa i ciepła jesień oraz łagodna zima wpływają na większe zagrożenie ze strony szkodników w uprawie rzepaku ozimego. Największe straty powodują: pchełki ziemne, pchełka rzepakowa, ślimaki, gnatarz rzepakowiec i rolnice. Ze względu na ocieplenie się klimatu wzrosło nasilenie szkodników jesiennych w rzepaku, zwłaszcza rolnic, śmietki kapuścianej, mszyc i ślimaków oraz gryzoni. Dotychczas najczęściej ochrona tej rośliny przed szkodnikami przeprowadzana była wiosną, ale zmieniło się to w ostatnich latach.

Pchełki ziemne – największe szkody wywołują chrząszcze, które wyjadają w liścieniach i liściach młodych roślin wgłębienia i otwory.

Pchełka rzepakowa– szkody wyrządzają przede wszystkim larwy, które żerują w głównych nerwach i ogonkach liściowych, następnie w nasadowej części łodygi i w szyjce korzeniowej, a także mogą niszczyć stożek wzrostu, powodując tym samym zamieranie roślin.

Chowacz galasówek – chrząszcze pojawiają się już w sierpniu, a do listopada składają jaja do szyjki korzeniowej rzepaku. Larwy żerują w pojedynczych lub zbiorowych wyroślach.

Mszyca kapuścianka – pojawia się na rzepaku, gdy przez dłuższy czas jest sucha i ciepła pogoda jesienią.

Gnatarz rzepakowiec – larwy zjadają liście, a kiedy licznie występują, mogą powodować gołożery. Żerują przeważnie do wystąpienia pierwszych przymrozków. W ostatnich latach zaobserwowano liczniejsze i częstsze występowanie gnatarza.

Miniarka kapuścianka – larwy żerują na ogonkach i blaszkach liściowych rzepaku.

Rolnice – młode gąsienice żerują na nadziemnych częściach roślin, starsze natomiast chowają się w glebie, gdzie uszkadzają korzenie lub wychodzą w nocy na powierzchnię i podgryzają rośliny u nasady. Uszkodzenia w okolicy szyjki korzeniowej powodują przewracanie się i zamieranie roślin.

Śmietka kapuściana – larwy szkodnika po 3–4 tygodniach żerowania przepoczwarczają się w glebie, dając początek następnym pokoleniom.

Tantniś krzyżowiaczek – uszkodzenia mają postać licznych, drobnych „okienek”, które powstają w wyniku zeskrobywania dolnej skórki i miękiszu przez żerujące gąsienice. Kiedy roślina rośnie, górna skórka „okienek” pęka i powstają w liściu otwory.

Środki ochrony Zwalczanie szkodników od wschodów do końca wegetacji jesiennej (BBCH 09–19) (w nawiasach podano dawki w kilogramachlub litrach na hektar):

Pchełki (rzepakowa, czarna, falistosmuga, smużkowa): Decis 2,5 EC (0,25), Patriot 100 EC (0,065 l) – oprysk należy zastosować po zauważeniu pierwszych uszkodzeń.

Gnatarz rzepakowiec:Decis 2,5 EC (0,3–0,35), Fastac 100 EC (0,08–0,1), Karate Zeon 050 CS (0,12–0,15), Patriot 100 EC (0,075–0,08) – oprysk wykonuje się po wystąpieniu młodych larw (we wrześniu), gdy średnia ich liczebność wynosi 1 osobnik na 1 roślinie.

Piętnówki, rolnice: Fastac 100 EC (0,15), Karate Zeon 050 CS (0,15–0,2) – oprysk należy wykonać, kiedy gąsienice są młode.

Mszyca kapuściana: Decis 2,5 EC (0,35), Fastac 100 EC (0,12), Patriot 100 EC (0,08), Pirimor 500 WG (0,25–0,5), Telstar 100 EC (0,1) – w wypadku licznego wystąpienia szkodnika oprysk należy wykonać przede wszystkim na skraju plantacji. Wykonuje się go po zakończeniu lotu pszczół, przestrzegając prewencji. Do cieczy użytkowej należy dodać środek zwiększający zwilżalność. Próg szkodliwości – 2 kolonie mszyc na 1 m2 brzegu pola.

Ślimaki: Anty–Ślimak Spiess–Urania 04 GB (4), Glanzit 06 GB (3–5), Ślimakom 06 GB (8), Ślimax 04 GB (4) – preparaty należy rozsiewać na polu rzepaku w okresie od siewu do fazy tworzenia rozety. Mesurol Alimax 02 RB (5) – stosuje się rzutowo na całej plantacji rzepaku ozimego, można rozsypywać też wokół chronionej plantacji – szerokość pasa 3–5 w ilości 3–5 g/mb.Kainit pylisty (400), Wapno palone pyliste (400) – stosuje się w wypadku masowego wystąpienia ślimaków, najlepiej przed siewem na glebę pozbawioną roślin, a w paszach brzegowych i na miedzach wokół plantacji. Nie należy posypywać liści roślin uprawnych. Zabieg wykonuje się dwukrotnie wieczorem w odstępie 0,5–1 godz., stosując jednorazowo połowę zalecanej dawki. Ślimaki są wyjatkowo uciążliwe w regionach południowej Polski. Ich występowanie ograniczają również zabiegi profilaktyczne: wykaszanie i niszczenie chwastów, usuwanie resztek roślinnych, kamieni, drenowanie i osuszanie zbyt wilgotnych pól. Liczebność szkodników można zmniejszyć metodami agrotechnicznymi, na przykład przez kilkakrotne bronowanie pól podczas słonecznej pogody, ugniatanie gleby po głębokiej orce i siewie roślin. Uszkodzenie roślin można ograniczyć przez: wczesny i głęboki siew, usuwanie resztek pożniwnych, likwidowanie bruzd siewnych i szczelin w glebie, niszczenie niepożądanych roślin.

Źródło: Farmer 14/2008

×