Wydruk strony Farmer.pl - portal nowoczesnego rolnika

Zgrana para

Autor:

Dodano:

Pojawiają się w tym samym czasie, dlatego też ich zwalczanie jest możliwe przy zastosowaniu tych samych preparatów i w tym samym terminie aplikacji. Mowa o dwóch szkodnikach łuszczynowych upraw rzepaku: chowaczu podobniku i pryszczarku kapustniku.

Zagrożeniem dla upraw w czasie kwitnienia rzepaku są szkodniki łuszczynowe, takie jak pryszczarek kapustnik i chowacz podobnik. Straty plonu w wyniku żerowania tych patogenów sięgają od 2 do 10 dt/ha, przy czym wielkość ta jest uzależniona od nasilenia wystąpienia patogenów w danym rejonie. Z badań wynika, że z każdym rokiem zwiększa się udział uszkodzonych łuszczyn, zwłaszcza na brzegach pola. Optymalnym terminem zwalczania tych agrofagów jest okres opadania płatków kwiatowych i wykształcania się pierwszych łuszczyn. W przypadku, kiedy agrofagi występują na plantacji masowo, zabieg ochrony trzeba powtórzyć po upływie 7-10 dni. Uszkodzenia powodowane zarówno przez chowacza, jak i pryszczarka są bowiem bramą wejściową dla groźnych chorób rzepaku: suchej zgnilizny kapustnych, szarej pleśni i czerni krzyżowych.

Cała gama środków

Największą grupę środków przeciwko tym szkodnikom stanowią pyretroidy. Działają one najlepiej w temperaturze poniżej 20°C, dlatego oprysk powinno się wykonywać wieczorem, również ze względu na pszczoły, po ich oblocie. Większość środków jest bowiem toksyczna dla pszczół, dlatego w niektórych przypadkach należy przestrzegać okresu prewencji dla tych pożytecznych owadów. W tym celu trzeba zapoznawać się z treścią etykiety-instrukcji używanych preparatów. Trzy środki aplikowane przeciwko szkodnikom łuszczynowym: Acetamip 20 SP, Mospilan 20 SP i Sumitox 20 SP należą do grupy pochodnych neonikotynoidów. Proteus 110 OD to insektycyd, który zawiera zarówno substancję aktywną z grupy pyretroidów, jak i z chloronikotynyli. Trebon 30 EC zawiera z kolei związek z grupy eterów arylo-propylowych.

Ażeby przewidzieć pojaw szkodników, trzeba obserwować plantację oraz sprawdzać komunikaty Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa dla poszczególnych powiatów. Plantacje powinno się lustrować 2-3 razy w tygodniu, najlepiej w dziesięciu różnych punktach oddalonych od siebie o ok. 20 metrów. W każdym z tych punktów powinno się sprawdzić 25 roślin. Szkodniki trzeba wytrząsnąć z pąków kwiatowych na dużą białą kartkę papieru. Próg szkodliwości dla chowacza podobnika to 4 chrząszcze na 25 roślinach w okresie kwitnienia rzepaku. Dla pryszczarka natomiast przyjmuje się pojawienie się 1 dorosłego owada  na 4 roślinach w okresie opadania płatków kwiatowych.

Szczególnie dokładne obserwacje należy prowadzić w tych regionach uprawy rzepaku, gdzie w ubiegłym roku stwierdzono minimum 5 proc. uszkodzonych łuszczyn lub kiedy zaobserwowano 100 zniszczonych łuszczyna na 1 m².

Termin stosowania ochrony pokrywa się z terminem pojawienia się szkodników na plantacjach, a także wynika z doświadczeń ubiegłego sezonu. Jeśli chowacz podobnik wystąpił w dużym nasileniu i nie przewiduje się wjazdu w kwitnący łan, wówczas można go zwalczać równocześnie ze słodyszkiem rzepakowym. Zabieg chemiczny przeciw słodyszkowi, wykonany krótko przed kwitnieniem, zwalcza również chrząszcze chowacza i zmniejsza szkody powodowane przez niego o 50 proc.

Najlepiej ustalanie liczebności szkodników rozpocząć przed kwitnieniem rzepaku. W tym celu trzeba obserwować naloty chrząszczy chowacza podobnika, który nalatuje od strony brzegów lasów i obserwować część plantacji od strony lasu. Jeśli na polu przed kwitnieniem wystąpi 1 chrząszcz na 1 roślinie, a w roku poprzednim stwierdzono duże szkody, należy się liczyć w zagrożeniem również w roku bieżącym.

Szkodnik od podszewki

Samice chowacza podobnika zaczynają składać jaja w fazie, kiedy pierwsze łuszczyny osiągają długość 1-3 cm. Wówczas wygryza ona mały otworek i do środka łuszczyny składa jedno jajo. Wewnątrz rośliny żerują zwykle biała larwa z brunatną główką. Larwa osiąga długość ok. 5 mm i zjada 3-7 nasion. Na łuszczynach zostaje niewielki otwór, przez który dorosła larwa opuszcza łuszczynę. Następnie larwy przepoczwarczają się w glebie. Młode chrząszcze przemieszczają się z plantacji na sąsiadujące żywopłoty lub na skraj lasu i zimują w warstwie ściółki.

Larwy pryszczarka z kolei zimują w kokonach na polu, na którym uprawiany był rzepak, na głębokości 5-10 cm. Muchówki nalatują na pole od początku kwitnienia, a okres ich nalotów trwa ok. 1 miesiąca. Samice składają grupowo jaja do młodych wykształcających się łuszczyn, wybierając miejsca już uszkodzone. Larwy wysysają soki z nasion i ścian łuszczyn. Na brzegu pola można znaleźć nawet ponad 100 larw w jednej łuszczynie. Przed dojrzewaniem skręcają się one i żółkną, następnie po upływie ok. 3 tygodni od złożenia przez samice jaj, łuszczyna pęka i osypują się z niej nasiona. Wysokie temperatury w maju i czerwcu sprzyjają powstawaniu większej liczby pokoleń pryszczarka.

×