Wydruk strony Farmer.pl - portal nowoczesnego rolnika

Dzik jest zły?

Autor:

Dodano:

Tylko odstrzelony sanitarnie, bo upolowany już nie – jak wynika z wyjaśnień Ministerstwa Rolnictwa.

Sposób pozbawienia dzika życia stał się decydujący dla tego, co stanie się z jego mięsem. Otóż dzik odstrzelony sanitarnie może być zjedzony tylko przez strzelającego, natomiast upolowanego dzika strzelający może skierować na rynek. Taki prosty wniosek wypływa z zawiłych wyjaśnień Ministerstwa Rolnictwa (całość poniżej).

Dzik podejrzany o ASF i dlatego sanitarnie zastrzelony staje się pełnowartościowym mięsem, ale tylko dla strzelającego, bo na rynek nie można go skierować.

Czy to nie paradoks?

Zdrowy rozsądek podpowiada, że mięso z dzika nawet chorego na ASF – które człowiekowi podobno nie szkodzi – jednakowo zagraża strzelającemu sanitarnie, jak i biorącemu udział w polowaniu. Problem bowiem nie tyle w zagrożeniu dla zdrowia konsumenta takiego mięsa, co w zagrożeniu niosącym się wraz z ewentualnie skażonym mięsem – a niosącym się dla świń.

Sens prowadzonej u nas dzielnie od kilku lat walki z ASF sprowadza się przecież do zapewnienia (skutecznego - odpukać), że wirus nie przejdzie z dzików na świnie.

Dlaczego dzik odstrzelony sanitarnie, podejrzany o ASF, konsumowany zgodnie z zasadami użytku własnego, nie jest już podejrzany o możliwość przeniesienia ASF na świnie? Dlaczego jego leśny kolega zastrzelony w polowaniu jest wolny od podejrzeń, wszystko jedno, czy konsumowany przez strzelającego sanitarnie, czy polującego?

Nie wiadomo.

Nawet jak zbada się go na okoliczność włośni. Czyżby słabe ogniwo stanowiło tu badanie na okoliczność ASF? Nie wiadomo, choć wydaje się to prawdopodobne.

Więcej: Na niektórych obszarach już mniej niż 0,5 dzika na km kw.

Zatem pozostawiamy ten problem niewyjaśniony - choć próbowaliśmy.

Dodam jeszcze, że spożycie dziczyzny w Polsce jest bardzo niewielkie, co wtajemniczeni tłumaczą głównie wysoką ceną i gorszą dostępnością takiego mięsa. Na statystycznego Polaka w skali roku przypada zaledwie 80 gram mięsa z dziczyzny. A jest to mięso z wysoką zawartością białka, a niską tłuszczu i cholesterolu,  wartość energetyczna mięsa z dzika to 125 kcal/100 g (mniej niż wołowiny).

„Dzik w skórze” kosztuje 4-5 zł za kg, ceny skupu ostatnio spadają. Dzik waży nawet ponad 300 kg.

Według GUS w 2012 r. tusz dzika skupiono za 17 786,2 tys. zł.

„Sanitarnie” ma być odstrzelonych 7468 dzików. Ile to kg mięsa? Kto je zje?

Wyrzucać je, czy może zmienić przepisy, w tym unijne?

Podobno w Polsce są głodni ludzie…

Opisywać problem zaczęliśmy tu: Mięso z dzika szkodzi? 

Więcej informacji o prawnych uwarunkowaniach spożywania dzików znajdą Czytelnicy poniżej – w ostatniej odpowiedzi MRiRW na ten temat:

<Kwestie wprowadzania na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego takich jak mięso zwierząt łownych są określone przede wszystkim w przepisach Unii Europejskich, które w większości przypadków obowiązują wprost we wszystkich państwach członkowskich UE. Sama definicja „wprowadzania na rynek” zawarta w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L 31 z 1.02.2002, str. 1; Dz. Urz. UE polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463) oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Inne szczegółowe kwestie dotyczące samej produkcji takiego mięsa, jak i kontroli prowadzonej przez urzędowego lekarza weterynarii zostały określone w przepisach rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 55 z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 14) oraz rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 206, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 75).

W ww. rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 określono definicję „zwierząt łownych” (w pkt 1.5 załącznika I) oraz szczegółowe przepisy dotyczące pozyskiwania i wprowadzania na rynek mięsa zwierząt łownych (w załączniku III, w sekcji IV).  Definicja „zwierząt łownych” wskazuje m. in., że zwierzęta łowne powinny być pozyskane w wyniku łowienia/polowania (ang. „hunted”) przeprowadzonego do celów spożycia przez ludzi i powinny być uznawane za zwierzęta łowne na mocy właściwego prawa krajowego danego państwa członkowskiego UE. Natomiast w załączniku III do ww. rozporządzenia (WE) nr 853/2004, w sekcji IV, określono przepisy, które odnoszą się do polowania na zwierzynę łowną i określają, np. sposób postępowania z upolowaną zwierzyną łowną, która ma być wprowadzona na rynek w celu spożycia przez ludzi. Zarówno ww. definicja jak i przytoczone przepisy wskazują, że zwierzęta łowne, z których mięso wprowadzane jest na rynek powinny być pozyskane w wyniku polowania.    

Dodatkowo, zgodnie z przepisami załącznika I sekcji II rozdziału V ww. rozporządzenia (WE) nr 854/2004, mięso uznaje się za niezdatne do spożycia przez ludzi, jeżeli m.in. pochodzi ze zwierząt niepoddanych badaniu weterynaryjnemu przedubojowemu, z wyjątkiem upolowanej zwierzyny łownej.

Jak wspomniano w poprzedniej korespondencji odstrzał sanitarny dzików określony w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2014 r. poz. 1539, z późn. zm.) nie jest jedną z form polowania, prowadzonego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2015 r. poz. 2168). W związku z powyższym, nie może być zastosowany ww. wspomniany wyjątek, jak również zwierzęta te przed odstrzałem sanitarnym nie zostały poddane badaniu weterynaryjnemu przedubojowemu. Dlatego, w myśl ww. przepisów UE mięso pozyskane od dzików odstrzelonych w drodze odstrzału sanitarnego nie może być wprowadzone na rynek np. celem sprzedaży konsumentom.

Niezależnie od powyższego, należy zauważyć, że przepisy rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz rozporządzenia (WE) nr 854/2004 nie mają zastosowania do produkcji podstawowej na własny domowy użytek oraz domowego przygotowywania, przetwarzania lub przechowywania żywności na własny domowy użytek (art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 854/2004). W związku z powyższym możliwe jest przeznaczenie takich tusz dzików odstrzelonych w ramach odstrzału sanitarnego do produkcji mięsa na użytek własny zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 października 2010 r. w sprawie wymagań weterynaryjnych przy produkcji mięsa przeznaczonego na użytek własny (Dz. U. z 2015 r., poz. 392, z późn. zm.). Zgodnie z § 7 ww. rozporządzenia mięso świń i nutrii poddanych ubojowi oraz mięso dzików odstrzelonych, w celu produkcji mięsa na własny użytek poddaje się badaniu na obecność włośni. Natomiast zgodnie z brzmieniem § 8 przedmiotowego aktu prawnego mięso zwierząt poddanych ubojowi oraz mięso zwierząt łownych odstrzelonych, w celu produkcji mięsa, poddaje się na wniosek posiadacza tego mięsa badaniu poubojowemu przeprowadzonemu przez urzędowego lekarza weterynarii.>

×