Wydruk strony Farmer.pl - portal nowoczesnego rolnika

Na wsi wciąż więcej osób w wieku przed- niż poprodukcyjnym

Autor:

Dodano:

Mężczyźni dłużej żyją w miastach, kobiety – na wsi. Nie są to jednak duże różnice. W latach 90-tych ub. wieku oraz na początku bieżącego stulecia umieralność mieszkańców wsi była zdecydowanie wyższa niż ludności miast (różnica wartości współczynnika sięgała 1-2 pkt.), obecnie natężenie zgonów w miastach i na wsi jest wyrównane.

GUS w opublikowanym właśnie opracowaniu „Ludność. Stan i struktura ludności oraz ruch naturalny w przekroju terytorialnym. Stan w dniu 31 grudnia 2015 roku” podaje najnowsze dane dotyczące ludności Polski. Jak wygląda sytuacja ludności wiejskiej w zestawieniu z mieszkańcami miast?

W końcu 2015 r. ludność Polski liczyła ok. 38437 tys. osób, tj. o 41 tys. mniej niż przed rokiem.

Rok 2015 był czwartym z kolei, w którym odnotowano spadek liczby ludności po obserwowanym wcześniej (w latach 2008-2011) wzroście. Tempo ubytku ludności wyniosło -0,11%, co oznacza, że na każde 10 tysięcy mieszkańców Polski ubyło 11 osób (w 2014 r. było to -0,04%, tj. ubyły odpowiednio – 4 osoby).

Ogólna liczba ludności kraju jest kształtowana poprzez ruch naturalny i migracje zagraniczne.

Notowany w latach 2008-2011 wzrost liczby ludności Polski wiązał się głównie ze zwiększeniem liczby urodzeń oraz zmniejszeniem wartości ujemnego salda migracji zagranicznych. Zmniejszenie się w 2015 r. liczby ludności było spowodowane głównie ujemnym przyrostem naturalnym. Od 2012 r. obserwowany spadek liczby ludności Polski jest spowodowany przede wszystkim wysoką emigracją.

W 2015 r. na 100 kobiet w wieku rozrodczym (15-49 lat) przypadało 129 urodzonych dzieci (w miastach – 124, na wsi – 135). W miastach ponad 26%, a na wsi 21% dzieci rodzi się poza małżeństwami.

Wśród nowozawartych związków ok. 82% stanowią małżeństwa pierwsze, tj. panien z kawalerami (na wsi jest ich około 87%). Małżeństwa wyznaniowe, tj. zawarte w kościołach i jednocześnie zarejestrowane w urzędach stanu cywilnego, stanowiły w 2015 r. ok. 62% zawieranych prawnie związków – a na wsi jest to 70% wszystkich związków.

W 2015 roku przeciętne trwanie życia dla mężczyzn wynosiło 73,6 lat, a dla kobiet – 81,6 lat.

W 2015 r. przeciętne trwanie życia mężczyzn zamieszkałych w miastach wynosiło 74,0 lat, tj. o 1 rok więcej niż mężczyzn na wsi, natomiast mieszkanki miast żyją 81,5 lat – o 0,2 lata krócej niż mieszkanki wsi.

Obecnie w miastach kobiety żyją o 7,5 lat dłużej niż mężczyźni (w 1991 r. – było to prawie 9 lat; w 2001 r. – prawie 8), natomiast na wsi o 8,7 lat (w 1991 r. – 9,7, w 2001 – 8,8).

Jak wskazują wyniki badań Eurostat-u dotyczące 2013 roku, trwanie życia w zdrowiu w Polsce wyniosło dla kobiet – ponad 77% przewidywanego trwania życia, a dla mężczyzn 81%.

Oznacza to, że w przypadku kobiet – spośród 81 lat przewidywanego w 2013 r. trwania życia, pierwsze 63 lata (77%) będzie okresem bez ograniczeń spowodowanych niepełnosprawnością, a dla mężczyzn 59 lat z ok. 73 (tj. ponad 81%).

W 2015 r. zmarło blisko 395 tys. osób, tj. o 18,5 tys. więcej niż w 2014 r.; współczynnik umieralności wyniósł 10,3‰.

W latach 90-tych ub. wieku oraz na początku bieżącego stulecia umieralność mieszkańców wsi była zdecydowanie wyższa niż ludności miast (różnica wartości współczynnika sięgała 1-2 pkt.), obecnie natężenie zgonów w miastach i na wsi jest wyrównane, chociaż w 2015 r. – w miastach było nieco wyższe i wyniosło 10,4‰, a na wsi 10,0‰.

W 2015 roku statystyczny mieszkaniec Polski miał przeciętnie 39,8 lat (mediana wieku; mediana wieku <wiek środkowy> ludności jest parametrem wyznaczającym granicę wieku, którą połowa ludności już przekroczyła, a druga połowa jeszcze nie osiągnęła).

Dla mężczyzn parametr ten wyniósł 38,2 lat, kobiety są starsze (w wyniku dłuższego trwania życia) i mają – średnio – 41,6 lat.

Mieszkańcy wsi są młodsi od mieszkających w miastach, ich średni wiek to 38,0 lat, w miastach – 41,0 lat. Od roku 2000 mediana wieku statystycznego mieszkańca Polski wzrosła o 4,4 lata, a od początku lat 90-tych ubiegłego wieku o 7,5 lat. W 2000 r. parametr ten wynosił 35,4 (w miastach – 36,6, na wsi – 33,5), dla mężczyzn – 33,4, kobiet – 37,4.

Obecnie na 100 osób w wieku produkcyjnym przypada 60 osób w wieku nieprodukcyjnym, podczas gdy w 2000 r. było ich 64 (w 1990 r. – 72).

Warto zwrócić uwagę na to, że o ile w miastach na 100 osób w wieku produkcyjnym przypada 61 w wieku nieprodukcyjnym, w tym tylko 27 w wieku przedprodukcyjnym, a 34 – poprodukcyjnym, to na wsi współczynnik ten jest korzystniejszy: z 58 osób w wieku nieprodukcyjnym 31 osób jest w wieku przedprodukcyjnym, a tylko 27 – poprodukcyjnym. Tzw. współczynnik obciążenia demograficznego na wsi wykazuje jednak od 1990 niekorzystną tendencję – w wieku przedprodukcyjnym spadł od 59 osób do właśnie 31, dla wieku poprodukcyjnego pozostaje natomiast bez większych zmian. Cały czas jednak wśród osób w wieku nieprodukcyjnym więcej osób na wsi jest w wieku przed- niż poprodukcyjnym, podczas gdy w miastach od 2010 r. jest dokładnie odwrotnie.

 

×