Wydruk strony Farmer.pl - portal nowoczesnego rolnika

Groch wysiej wcześnie

Autor:

Dodano:

Czas pomyśleć o uprawach jarych. Jednym z najwcześniej sianych gatunków jest groch, który nie boi się przymrozków. Kiełkowanie rozpoczyna już w temperaturze 2-3oC. W początkowym okresie wzrostu znosi spadki temperatury przy gruncie do -5oC

Za wczesnym siewem przemawia również fakt, iż groch musi przejść proces jarowizacji. Prawidłowe przejście tego procesu wpłynie na niższe osadzanie pierwszych kwiatów oraz istotnie przyspieszy kwitnienie. Dlatego z siewem grochu nie należy zbyt długo zwlekać. W późniejszym okresie wzrostu sytuacja nie wygląda już tak dobrze. Gdy groch ma wysokość ok. 20 cm, może ulec uszkodzeniom mrozowym już w temperaturze -2,5 st. C, a w okresie kwitnienia przy - 2 st. C.

MIĘDZY ZBOŻEM A RZEPAKIEM

Odpowiednie umiejscowienie grochu w strukturze zasiewów jest jednym z tych elementów uprawy grochu, który decyduje o wielkości otrzymanego plonu, a w rezultacie o wpływach do budżetu gospodarstwa. Groch w strukturze zasiewów powinien przypadać po zbożach. Za takim ułożeniem płodozmianu przemawia kilka ważnych czynników. Pierwszy z nich wynika z faktu, że po zbożach stanowisko jest odpowiednio wyczerpane ze składników pokarmowych oraz wolne od chwastów. Występujące po zbożach samosiewy nie stanowią większego problemu i można je skutecznie zwalczyć.

Kolejnym czynnikiem przemawiającym za umiejscowieniem w strukturze zasiewów grochu po zbożach jest złamanie niekorzystnego zbożowego płodozmianu, z którym nadal mamy w Polsce do czynienia. Należy pamiętać, aby unikać uprawy grochu po roślinach okopowych, szczególnie tych, które były uprawiane na oborniku. Uprawa grochu po roślinach uprawianych na oborniku sprawi, że roślina nadmiernie wytworzy części wegetatywne, będzie wylegać, co nie sprzyja zawiązywaniu nasion. W konsekwencji otrzymany plon będzie niższy od zakładanego. Z podobną sytuacją będzie miał do czynienia rolnik, gdy nie zachowa zalecanej trzy-czteroletniej przerwy w uprawie grochu po nawożeniu obornikiem. Ponadto należy pamiętać, aby zachować czteroletnią przerwę w uprawie grochu na tym samym polu. Uprawiając groch, należy unikać jego uprawy po rzepaku, gdyż walka z samosiewami tej rośliny jest dość trudna i nie zawsze skuteczna w uprawie grochu. Ze względu na szybki zbiór groch jest bardzo dobrym przedplonem dla takich roślin, jak: jęczmień ozimy, rzepak ozimy, pszenżyto ozime oraz pszenica ozima.

W DOPRAWIONĄ GLEBĘ

Ważnym elementem uprawy grochu jest odpowiednie przygotowanie stanowiska pod siew. Prace przygotowujące stanowisko rozpoczynają się od zespołu uprawek pożniwnych, które należy wykonać bezpośrednio po żniwach. Bezpośrednio po nich nie wolno zapominać o wapnowaniu, jeśli odczyn gleby do uprawy grochu jest nieodpowiedni. Groch jest rośliną, która do wydania odpowiedniego plonu wymaga odczynu lekko kwaśnego. Na glebach lekkich pH powinno wynosić 6,0, a na glebach ciężkich 6,5. Podstawowym celem wykonania zespołu uprawy pożniwnej jest przede wszystkim przerwanie parowania, wymieszanie resztek pożniwnych z wierzchnią warstwą gleby oraz pobudzenie chwastów do kiełkowania. Przydatnym narzędziem do wykonania tego zadania jest agregat ścierniskowy lub brona talerzowa. Zabieg ten należy powtórzyć, gdy chwasty będą miały ok. 10 cm wysokości. Pominięcie go w znacznym stopniu utrudni wykonanie orki oraz sprawi, że jej jakość będzie niesatysfakcjonująca. Orka pod siew grochu zawsze powinna być wykonana jesienią.

Wiosną prace polowe pod uprawę grochu należy rozpocząć, gdy tylko można wjechać w pole, od wyrównania jego powierzchni - na glebach ciężkich za pomocą bron zębatych, natomiast na lekkich wystarczy włókowanie. Kolejnym zabiegiem jest wysiew wieloskładnikowych nawozów mineralnych. Ustalając dawkę nawozową, należy pamiętać o uwzględnieniu zasobności gleby. Przeciętnie pod groch stosuje się 80 do 120 kg/ha fosforu (P2O5) i od 140 do 200 kg/ha potasu (K2O). W wypadku azotu dawka tego składnika powinna wynosić 20 do 30 kg/ha. Po wykonaniu tej czynności nadszedł czas na agregat uprawowy. Dzięki niemu zastosowany nawóz zostanie wymieszany z glebą.

NIE ZA PŁYTKO, NIE ZA GŁĘBOKO

Stawiając na wysoki plon, nie wolno zapominać o korzystaniu z kwalifikowanego materiału siewnego, jak również o zaprawach fungicydowych, które będą chronić wschodzące rośliny przed chorobami, szczególnie zgorzelą siewek. Skuteczne w tym względzie są preparaty zawierające mieszaninę dwóch substancji czynnych: karboksyna + tiuram (Sarox T 500 FS lub Vitavax 200 FS). Na rynku dostępna jest również Zaprawa Nasienna T 75 DS/WS zawierająca tiuram. Tak przygotowane nasiona powinny być ponadto zaszczepione preparatem biologicznym zawierającym specjalnie dopasowany szczep symbiotycznych bakterii brodawkowych Rhizobium leguminosarum biovar viceae wchodzących w symbiozę z grochem. Szczepienie powinno być przeprowadzone bezpośrednio przed siewem, choć nie za wcześnie, gdyż bakterie nie przeżyją. Jeśli groch uprawiany jest w gospodarstwie dość często, to ze szczepienia można zrezygnować, gdyż bakterie te licznie występują w glebie.

Ważnym, beznakładowym elementem produkcji grochu jest siew. Jako zabieg agrotechniczny często jest on bagatelizowany i wykonany byle jak. Wielu rolników zapomina, że jest on składową kilku wzajemnie uzupełniających się elementów. Należy pamiętać, że pominięcie lub zbagatelizowanie któregokolwiek istotnie wpłynie na jego jakość, co będzie miało odzwierciedlenie w kondycji uprawy.

Pierwszym elementem siewu jest termin. Należy pamiętać, aby siew wykonać wcześnie, ale terminowo. W południowo-zachodniej części kraju groch należy wysiać w marcu, natomiast w części północno-wschodniej - na początku kwietnia. Zwlekanie zawsze negatywnie wpływa na wielkość uzyskanego plonu.

Kolejnym ważnym elementem jest norma wysiewu. Wyliczając ją, należy uwzględnić obsadę roślin na m2. Dla grochu biało kwitnącego (dawniej określanego jako jadalny) zaleca się, aby wynosiła ona 80 do 120 roślin/ m2, natomiast w przypadku grochu kolorowo kwitnącego (dawniej peluszka) - 75 do 100 roślin/m2. Przy ustalaniu normy wysiewu trzeba też uwzględnić masę 1000 nasion, gdyż między odmianami występują istotne różnice. Podczas ustalania normy wysiewu bezwzględnie należy sprawdzić zdolność kiełkowania danej odmiany. Uwzględniając te elementy, można bez przeszkód i poprawnie określić normę wysiewu. Pomocny w tym względzie jest następujący wzór:

Norma wysiewu = obsada roślin na m kw. x masa tysiąca nasion / zdolność kiełkowania [%]

 

Artykuł ukazał się w styczniowym numerze miesięcznika "Farmer"

×