Wydruk strony Farmer.pl - portal nowoczesnego rolnika

Nawożenie łąk po I pokosie

Autor:

Dodano:

Sprowadza się ono do podania roślinom azotu i potasu. Wysokość nawożenia tymi składnikami wymaga uwzględnienia kilku podstawowych czynników siedliskowych.

Dawka azotu na łąki zależy od intensywności ich użytkowania (łąki 2- i 3-kośne), składu botanicznego runi, oraz od warunków wodnych i pogodowych. Dobra 2-kośna łąka pozwala zebrać do 8 t siana z ha, 3-kośna plonuje na poziomie 10 t/ha. Z danych statystycznych wynika jednak, że średni plon siana w naszym kraju wynosi ok. 5 t/ha. Przyczyną są ograniczone nakłady na trwałe użytki zielone, w tym ich nawożenie.

Do wytworzenia plonu siana na poziomie ok. 5 t/ha roślinność łąkowa pobiera z gleby 80-100 kg N, 100-125 kg K2O, 25-40 kg P2O5, 50-70 kg CaO i 10-12 kg MgO. Przy dużym udziale roślin motylkowatych w runi nawożenie azotem może być ograniczone, natomiast ważne jest wapnowanie i nawożenie pozostałymi składnikami, w tym także mikroelementami. Planując nawożenie, należy pamiętać, że przyswajalność składników pokarmowych przez różnogatunkową roślinność runi jest zmienna i szacuje się ją na 40-80 proc. dla azotu, 30-45 proc. dla fosforu, 80-95 proc. dla potasu oraz ok. 30 proc. dla magnezu.
Aby nawozy zostały racjonalnie wykorzystane przez rośliny, musimy pamiętać o uregulowaniu odczynu gleby. W przeciwnym razie nasze łąki będą ciągle głodne. Jak wiadomo, trawy lubią gleby o odczynie lekko kwaśnym. Takim gatunkom jak życice, wiechlina łąkowa, tymotka łąkowa, a więc tym najbardziej plennym, właśnie taki odczyn gleby najbardziej odpowiada. Jednak inne, np. kostrzewa łąkowa, stokłosa bezostna, aby osiągnąć maksymalną wydajność, potrzebują gleb o odczynie obojętnym. Również rośliny motylkowe zdecydowanie preferują gleby odkwaszone. Przy niskim odczynie niemożliwa staje się bowiem ich symbioza z bakteriami brodawkowymi wiążącymi azot z powietrza. Przyjmuje się, że najwyższe plony uzyskuje się przy pH gleby 5,5-7,0. Tymczasem większość łąk rośnie na glebach kwaśnych o pH poniżej 5,5.

Łąki zlokalizowane na glebach mineralnych dobrze uwilgotnionych, dostarczające rocznie 6-8 t/ha siana, powinny łącznie otrzymać 100-120 kg N/ ha. W zależności od liczby pokosów, pod kolejne odrosty należy rozsiać 50-30-20 proc. całej dawki (zbiór 3-kośny) lub 60-40 proc. (zbiór 2-kośny). W gorszych warunkach glebowych i o gorszym uwilgotnieniu pod pierwszy odrost należy zastosować 60-80 kg N/ha, a dalsze nawożenie uzależnić od przebiegu pogody. Przy niedoborze opadów należy odstąpić od nawożenia azotem. Na glebach organicznych, charakteryzujących się dużą mineralizacją i dobrze uwilgotnionych, o wydajności siana podobnej jak na glebach mineralnych, roczna dawka azotu powinna wynosić 60-80 kg/ha, zaś na glebach o wolniejszej mineralizacji 80-100 kg/ha, z zachowaniem proporcji podziału 60-40 proc.

Potas jest składnikiem ruchliwym i pobieranym przez rośliny dość szybko. W warunkach nadmiaru tego składnika rośliny mogą pobierać go "luksusowo" i kumulować w ilościach szkodliwych dla zwierząt, powodując tężyczkę pastwiskową.

Ze względu na swoją ruchliwość potas należy podawać roślinom bardzo precyzyjnie. Dawka powinna wynikać z rzeczywistej zasobności gleby, stąd istnieje potrzeba opierania się na wynikach jej analizy chemicznej. Tylko wówczas możliwe jest zachowanie optymalnej dla zwierząt zawartości K2O w suchej masie paszy na poziomie 1,7 proc.

Większe potrzeby nawożenia potasem występują na glebach organicznych i w przypadku runi z dużym udziałem roślin motylkowatych. Przeciętnie na łąki zaleca się stosować potas w dwóch dawkach: wiosennej i po pierwszym lub drugim pokosie, w ilości po 50-60 K2O kg/ha. Przy większych dawkach potasu w warunkach słabszej zasobności gleb lub wyższego plonowania łąk, całoroczną dawkę należy podzielić na 3 części, nie przekraczając jednorazowo dawki 50 kg K2O/ha.

×