Umowa z Lizbony z 1958 r. jest traktatem zarządzanym przez Światową Organizację Własności Intelektualnej (WIPO) i oferuje sposób zabezpieczenia ochrony nazw pochodzenia (AO) poprzez pojedynczą rejestrację. W maju 2015 r. Umowa została zmieniona na mocy "Traktatu genewskiego", który rozszerzył swój zakres poza OA na wszystkie oznaczenia geograficzne (GI) i umożliwił przystąpienie organizacji międzynarodowych, takich jak UE.

Porozumienie lizbońskie liczy obecnie 28 członków, z których 7 to państwa członkowskie UE. Po przystąpieniu do UE umożliwi ona szybką, wysokopoziomową i nieokreśloną ochronę europejskich oznaczeń geograficznych we wszystkich obecnych i przyszłych stronach należących do traktatu genewskiego.

Oznaczenia geograficzne (OG) oznaczają produkt pochodzący z określonego obszaru geograficznego. Ponadto jego jakość lub cechy są zasadniczo związane z pochodzeniem geograficznym, w tym czynnikami naturalnymi i ludzkimi. Z tego względu OG może być stosowany wyłącznie przez producentów zlokalizowanych na wyznaczonym obszarze.

Oznaczenia geograficzne wzmacniają także społeczności lokalne, które mogą kontynuować komercjalizację swoich produktów bez obawy przed przesiedleniem przez masową produkcję globalną. Tworząc rynki niszowe dla renomowanych produktów lokalnych społeczności i zabraniając innym czerpania korzyści z reputacji produktów, oznaczenia geograficzne służą także rozróżnieniu i wzmocnieniu wkładu kulturowego oraz nagradzają kreatywność tradycyjnego know-how.

Po podjęciu decyzji KE przygotuje zalecenie dla RE, aby UE przystąpiła do traktatu genewskiego, aby móc w pełni wykorzystać zrewidowany system lizboński.

Do porozumienia lizbońskiego należą:  Algieria, Bośnia i Hercegowina, Bułgaria, Burkina Faso, Kongo, Kostaryka, Kuba, Republika Czeska, KRD, Francja, Gabon, Gruzja, Węgry, Islamska Republika Iranu, Izrael, Włochy, Meksyk, Czarnogóra, Nikaragua , Peru, Portugalia, Republika Mołdawii, Serbia, Słowacja, Macedonia, Togo i Tunezja.