PARTNERZY PORTALU
  • partner portalu farmer.pl
  • partner portalu farmer.pl
  • partner portalu farmer.pl

Czas na płyty

Autor: Maria Czarniakowska

Dodano: 29-11-2006 15:08

Tagi:

Do końca 2006 r. gospodarstwa produkujące mleko muszą być wyposażone w szczelne zbiorniki i płyty obornikowe. Więcej czasu na wykonanie tych urządzeń mają pozostałe gospodarstwa utrzymujące zwierzęta. Muszą dostosować się do wymogów ustawy o nawozach i nawożeniu do 1 maja 2008 r. na tzw. Obszarach Szczególnie Narażonych, a do 25 października 2008 r. - na pozostałych terenach. Nie ma co zwlekać.



Zgodnie z prawem
Według ustawy „Prawo budowlane” płyty do składowania obornika i szczelne zbiorniki na gnojówkę i gnojowicę o pojemności do 25 mszesc nie wymagają pozwolenia na budowę, a tym samym i występowania o określenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Mimo to przed rozpoczęciem budowy tych urządzeń, należy zgłosić ten zamiar nadzorowi budowlanemu. W zgłoszeniu trzeba określić rodzaj, zakres i sposób wykonania robót oraz termin ich wykonania. Do zgłoszenia należy dołączyć dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz uzgodnione z nadzorem budowlanym szkice i rysunki. Rozpoczęcie robót budowlanych może nastąpić po uzyskaniu zgody lub po 30 dniach od daty zgłoszenia, jeśli nadzór budowlany nie wniesie sprzeciwu. 

Konieczne odległości
Urządzenia do składowania odchodów zwierzęcych muszą być umieszczone w odpowiednich odległościach od budynków mieszkalnych, granicy działki, magazynów, silosów itp. 

Zbiorniki zamknięte:

  • 15 m - od okien i drzwi budynku mieszkalnego znajdującego się na działce sąsiedniej, magazynów środków spożywczych, a także zakładów przetwórstwa rolno-spożywczego,
  • 4 m – od granicy działki sąsiedniej;
  • 5 m – od magazynów ogólnych, silosów na zboża i pasze i silosów na kiszonki;
  • Zbiorniki otwarte o pojemności do 200 mszesc oraz płyt obornikowych:
  • 30 m – od okien i drzwi budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce,
  • 50 m – od magazynów środków spożywczych i zakładów przetwórczych,
  • 10 m – od budynków magazynowych zbóż i pasz i silosów na kiszonki,
  • 5 m – od silosów na zboże i pasze,
  • 4 m – od granicy działki sąsiedniej.

Zbiorniki na płynne odchody zwierzęce mogą być zlokalizowane w odległości mniejszej niż podana lub nawet na granicy działek, jeżeli będą przylegać do tego samego rodzaju zbiorników na działce sąsiedniej. 

Odległości od innych obiektów dla zbiorników o pojemności większej niż 200 mszesc określane są w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, po uzgodnieniu z powiatowym inspektorem sanitarnym. Zbiorniki otwarte, o wysokości ścian mniejszej niż 1,8 m oraz zbiorniki ziemne muszą być ogrodzone przynajmniej na taką samą wysokość.

Pojemność zbiorników powinna zapewnić przechowywanie odchodów zwierzęcych przez 6 miesięcy na tzw. Obszarach Szczególnie Narażonych (OSN) lub przez 4 miesiące na pozostałych terenach i zależy od systemu utrzymania zwierząt. W systemie ściółkowym na OSN wymagana pojemność zbiorników na gnojówkę w przeliczeniu na 1 DJP wynosi 2,5 mszesc, a powierzchnia płyty obornikowej – 3,5 mkw. Na pozostałych obszarach pojemność zbiornika na gnojówkę wynosi na 1 DJP 2 mszesc, a powierzchnia płyty obornikowej – 2,5 mkw. W systemie bezściółkowym wymagana pojemność zbiornika na gnojowicę na 1 DJP wynosi 10 mszesc na OSN i 7 mszesc – na pozostałych terenach. 

Wykonanie płyty
Płyty do składowania obornika powinny być wykonane w sposób uniemożliwiający przedostawanie się odciekających odchodów zwierzęcych do gruntu oraz mieć zapewniony dojazd o szerokości co najmniej 3 m. Zabezpieczeniem przed spływem gnojówki, wód gnojowych oraz resztek obornika może być obudowa płyty z trzech stron. Dotychczas żadne przepisy nie określają, jaka ma być wysokość tej obudowy. Górna płaszczyzna płyty obornikowej powinna być na takim poziomie, aby uniemożliwić przedostawanie się wód opadowych z otoczenia na płytę.

W miejscu lokalizacji płyty trzeba usunąć ok. 35 cm ziemi i wypełnić zagłębienie podsypką piaskową (lub żwirową). Warstwa piasku powinna mieć grubość 15 cm, a jeśli pod warstwą zdjętej ziemi jest glina lub ił, warstwa podsypki piaskowej musi wynosić minimum 30 cm.

Na ubitą warstwę piasku (podsypkę) wylewa się następnie 10 cm warstwę chudego betonu klasy „B 10”. Skład 1 mszesc takiego betonu wynosi: cement „32,5” – 180 kg, kruszywo: piasek (o ziarnach do 2 mm) – 900 kg, żwir (o ziarnach 2-30 mm – 1200 kg) i woda. Beton należy zagęścić poprzez ubijanie. Podczas budowy płyty obornikowej należy pamiętać o wykonaniu spadków w kierunku studzienki ściekowej. Spadki powinny być niewielkie – od 1 do 2 proc.. Oznacza to, że na długości 10 m różnica poziomów powinna wynosić od 10 do 20 cm. Spadki można nadać już na podsypce piaskowej, natomiast na chudym betonie można wykonać drobne korekty (beton powinien być wilgotny). 

Na drugi dzień należy ustawić szalunki formujące obrzeża płyty i studzienkę ściekową, a następnie zalać betonem klasy „B 17,5”. Składniki na 1 mszesc takiego betonu wynoszą: cement „32,5”(marka 350) – 360 kg, piasek – 830 kg, żwir – 1040 kg i woda.

Na całej powierzchni betonu należy rozłożyć folię z tworzywa sztucznego o grubości 0,3 mm. Stanowi ona izolację. Następnie na folię trzeba wylać kolejną warstwę betonu klasy „17,5” o grubości 10 cm i zagęścić za pomocą listwy wibracyjnej urządzenia UZB.

Przy wykonywaniu płyty obornikowej należy pamiętać o dylatacjach. Wykonuje się je tylko w górnej części płyty, tj. w betonie o grubości 10 cm. Do wykonania dylatacji służą specjalne listwy dylatacyjne z tworzyw sztucznych. Można je zastąpić gładką deską o grubości 20 mm. Po wstępnym związaniu betonu deskę należy delikatnie usunąć, a powstałą szczelinę zalać np. masą bitumiczną.

Płytę z trzech stron należy obudować murkiem o wysokości 80 cm, a z przodu płyty powinna być wypukłość, która uniemożliwi wypływanie ścieków gnojowych. Powinny one spływać do studzienki ściekowej (płyta musi mieć spadek w kierunku studzienki). W studzience ściekowej można umieścić dziurkowane wiadro do zatrzymywania np. słomy, aby nie dostawała się ona do zbiornika na gnojówkę. Studzienkę łączy się bowiem rurą PCV ze zbiornikiem. Przejście rury przez betonowe ściany zbiornika należy uszczelnić, np. preparatem Olkit. Na wierzch studzienki należy położyć kratkę ściekową. 

Z formy lub bez
Gnojówka z budynku inwentarskiego do zbiornika na gnojówkę odprowadzana jest podziemną rurą. Betonowy zbiornik na gnojówkę najłatwiej i najtaniej można wykonać według technologii opracowanych przez IBMiER (pisaliśmy o tym w nr 8 z 2004 r.). Instytut ten proponuje zbiorniki betonowe, wykonywane przy zastosowaniu formy montażowej UMZ lub bez użycia tej formy, ale wówczas ściany zbiornika opasane są ściągami wykonanymi z płaskownika. Użycie formy UMZ skraca czas budowy zbiornika do dwóch tygodni. Szczegółowe informacje i aktualne ceny różnej wielkości form UMZ można uzyskać pod numerem telefonu (022) 849 32 30. 

Wybór miejsca na budowę zbiornika powinien uwzględniać wymagane prawem odległości od innych obiektów, a także naturalne spadki terenu, co zapewni grawitacyjny spływ gnojówki z płyty obornikowej i z budynku inwentarskiego. 
Pod zbiornik o pojemności 20 mszesc należy wykonać wykop o wymiarach: 3,2 m głębokości i 4 m średnicy (3,5 zajmuje forma UMZ, a 50 cm wolnego miejsca trzeba zostawić na skręcanie płyt szalunkowych). Ważne jest wykonanie szczelnego dna o grubości 20 cm. Jeśli grunt jest podmokły, przed wylaniem betonu należy ułożyć folię, a następnie wylać warstwę betonu o grubości 20 cm.  Zaleca się dodać do betonu preparat uszczelniający, np. Hydrotex 101

Po wykonaniu płyty dennej zbiornika (latem na drugi dzień po wybetonowaniu dna) montuje się na niej formę UMZ. Są to dwie blachy szalunkowe: zewnętrzna i wewnętrzna, pomiędzy które wylewa się warstwy betonu. Blachę wewnętrzną trzeba maksymalnie rozciągnąć (na zewnątrz), a zewnętrzną – ściągnąć (do środka zbiornika). Nieprawidłowe skręcenie blach szalunkowych uniemożliwi (po zalaniu pierwszej warstwy betonu) podniesienie formy do góry. Brak szczeliny między blachami a świeżo odlanym betonem ściany zbiornika spowoduje zaklinowanie się formy. Konieczny będzie wówczas częściowy demontaż formy (wyjęcie jednej z blach szalunkowych). Przed wylaniem kolejnej warstwy blachy muszą być oczyszczone z resztek betonu i posmarowane np. przepracowanym olejem silnikowym.

Beton musi być najwyższej klasy - gęsty i zawierający preparat uszczelniający. Należy wylewać go pomiędzy blachy równomiernie. Kolejne warstwy powinny być wylewane po upływie doby (przy bardzo wysokich temperaturach kolejne warstwy można wykonywać np. rano i wieczorem). Ściany zbiornika będą gotowe po wylaniu 4-5 warstw. Następnie dno i ściany zbiornika należy uszczelnić. Najtańszym sposobem jest posmarowanie ich lepikiem na zimno. Lepik można nanieść też na zewnętrzne ściany zbiornika. Jest to nawet konieczne, gdy zbiornik ma być umieszczony na terenie podmokłym.

Płytę wierzchnią zbiornika można wylać dopiero po całkowitym związaniu betonu w ścianach zbiornika (zwykle po kilku tygodniach). Na dnie zbiornika umieszcza się drewniane podciągi, na których układa się szalunki (są częścią wyposażenia formy UMZ). Górną krawędź zbiornika owija się natomiast taśmą blaszaną (jest też elementem formy UMZ)) w taki sposób, aby wystawała ponad zbiornik ok. 20 cm. Z drutów zbrojeniowych montuje się pełne zbrojenie. Grubsze druty umieszcza się na spodzie, ale w taki sposób, aby po zalaniu betonem nie wystawały na zewnątrz. Wylewając beton należy pozostawić miejsce na właz. Może to być żeliwny właz kanalizacyjny lub inny wykonany własnym sposobem. Podciągi i płyty szalunkowe usuwa się dopiero po całkowitym związaniu betonu, co trwa zwykle kilka tygodni. 

Źródło: "Farmer" 18/2005



Podobał się artykuł? Podziel się!
×

WSZYSTKIE KOMENTARZE (0)

PISZESZ DO NAS Z ADRESU IP: 3.234.143.26
Dodając komentarz, oświadczasz, że akceptujesz regulamin forum

Drogi Użytkowniku!

W związku z odwiedzaniem naszych serwisów internetowych możemy przetwarzać Twój adres IP, pliki cookies i podobne dane nt. aktywności lub urządzeń użytkownika. O celach tego przetwarzania zostaniesz odrębnie poinformowany w celu uzyskania na to Twojej zgody. Jeżeli dane te pozwalają zidentyfikować Twoją tożsamość, wówczas będą traktowane dodatkowo jako dane osobowe zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/679 (RODO).

Administratora tych danych, cele i podstawy przetwarzania oraz inne informacje wymagane przez RODO znajdziesz w Polityce Prywatności pod tym linkiem.

Jeżeli korzystasz także z innych usług dostępnych za pośrednictwem naszych serwisów, przetwarzamy też Twoje dane osobowe podane przy zakładaniu konta, rejestracji na eventy, zamawianiu prenumeraty, newslettera, alertów oraz usług online (w tym Strefy Premium, raportów, rankingów lub licencji na przedruki).

Administratorów tych danych osobowych, cele i podstawy przetwarzania oraz inne informacje wymagane przez RODO znajdziesz również w Polityce Prywatności pod tym linkiem. Dane zbierane na potrzeby różnych usług mogą być przetwarzane w różnych celach, na różnych podstawach oraz przez różnych administratorów danych.

Pamiętaj, że w związku z przetwarzaniem danych osobowych przysługuje Ci szereg gwarancji i praw, a przede wszystkim prawo do sprzeciwu wobec przetwarzania Twoich danych. Prawa te będą przez nas bezwzględnie przestrzegane. Jeżeli więc nie zgadzasz się z naszą oceną niezbędności przetwarzania Twoich danych lub masz inne zastrzeżenia w tym zakresie, koniecznie zgłoś sprzeciw lub prześlij nam swoje zastrzeżenia pod adres odo@ptwp.pl.

Zarząd PTWP-ONLINE Sp. z o.o.