Duże zapotrzebowanie na białko roślinne, jako niezbędny surowiec dla przemysłu paszowego, powoduje, że zainteresowanie uprawą roślin strączkowych, w tym grochu, powinno być zdecydowanie większe niż jest obecnie. Powierzchnia uprawy tego gatunku na świecie wynosi ponad 6 mln ha, w Europie zaś ok. 1,8 mln ha. Wśród krajów Unii Europejskiej na największej powierzchni groch uprawiany jest we Francji, a plony w tym kraju wynoszą ok. 5 t/ha. Duże zainteresowanie grochem obserwuje się w Danii, gdzie powierzchnia jego uprawy wynosi ok. 100 tys. ha, a plony - około 4 t/ha. Wysokie plony nasion grochu, ok. 4,5 t/ha, uzyskuje się również w Belgii i Holandii.

W warunkach Polski, dzięki możliwości uprawy tego gatunku na glebach różnych kompleksów przydatności rolniczej oraz krótkiemu okresowi wegetacji, może być uprawiany na terenie całego kraju. Mniej przydatne są jedynie rejony podgórskie, ze względu na nadmierną ilość opadów w okresie letnim utrudniających dojrzewanie i zbiór. Groch może być użytkowany zarówno do bezpośredniej konsumpcji, jak i na paszę (jako komponent białkowy). Nasiona grochu zawierają ok. 22 proc. białka ogólnego, 1,5 proc. tłuszczu, 55 proc. związków bezazotowych wyciągowych, 6,8 proc. włókna surowego i najmniej z roślin strączkowych substancji antyżywieniowych. Plony ok. 2,2 t/ha dostarczają dwukrotnie więcej egzogennego aminokwasu - lizyny, niż można uzyskać z ziarna jęczmienia, lub pszenicy.

W ostatnich latach osiągnięto znaczny postęp w hodowli tego gatunku. Plony uzyskiwane w doświadczeniach wynoszą do 5,5 t/ha. W produkcji uzyskuje się plony o połowę mniejsze i wykazujące znaczne wahania w latach. Przyczyn tego stanu poza warunkami pogodowymi jest wiele, w tym mało precyzyjnie wykonany siew. Trzeba podkreślić, że błędy podczas siewu grochu popełniane są o wiele częściej niż przy uprawie innych roślin, a obniżka plonu tym spowodowana jest również bardziej widoczna.

Wiosenne prace uprawowe należy rozpocząć jak najwcześniej i ograniczyć je do tylko koniecznych. Powierzchnia gleby powinna być bardzo starannie wyrównana, gdyż groch z reguły wylega i zespoły tnące kombajnów i kosiarek muszą ścinać go nisko. Jeśli jesienią nie wysiano nawozów fosforowo-potasowych, należy je wysiać przed siewem nasion w ilości: 30-50 kg P2O5/ha i 65-90 kg K2O/ha, przy średniej zawartości tych składników w glebie. Po przedplonach silnie nawożonych azotem i na glebach żyznych, stosowanie tego składnika może być pominięte, natomiast na pozostałych glebach należy zastosować dawkę startową 20-30 kg N/ha.

Lista odmian roślin uprawnych COBORU obejmuje 13 odmian grochu jadalnych i ogólnoużytkowych oraz 8 odmian pastewnych. Odmiany niskie i średniowysokie są znacznie odporniejsze na wyleganie, szczególnie w początkowym okresie rozwoju, a nowe odmiany jak: Akord, Audit, Mecenas, Mentor, Model, Turnia - również przed zbiorem. Wymagają jednak wilgot niejszych stanowisk, intensywniejszego nawożenia i właściwej pielęgnacji. W stanowiskach suchszych, mniej zasobnych w składniki pokarmowe, uprawa ich jest bardziej zawodna. W takich warunkach znacznie pewniejsza jest uprawa odmian pastewnych jak np.: Hubal, Milwa, Muza, Pomorska, Roch, Sokolik, Turnia.

Do siewu powinny być stosowane nasiona bez uszkodzeń mechanicznych, wyrównane pod względem wielkości i o wysokiej wartości użytkowej - czystość 97-98 proc., zdolność kiełkowania w kl. I - 95 proc. a w kl. II - 86 proc. Aby zapobiec porażeniu chorobami grzybowymi w okresie kiełkowania i wschodów, nasiona przed siewem należy zaprawić, stosując Vitavax 200 FS, w dawce 350 ml z 700 ml wody, na 100 kg nasion. Nasiona należy zaprawić, także Mesurolem 500 FS (1 l/100 kg nasion) celem ograniczenia występowania oprzędzika pręgowanego.

Gdy przerwa w uprawie grochu na danym polu była dłuższa niż 4-5 lat, nasiona należy dodatkowo zaszczepić bakteriami brodawkowymi. Szczepionkę można nabyć w Instytucie Nawożenia i Gleboznawstwa - Państwowym Instytucie Badawczym w Puławach. W przypadku przewidywanego jej stosowania, należy ok. 2 tygodni przed siewem zaprawić nasiona zaprawą nasienną, a bezpośrednio przed siewem szczepionką bakteryjną. Zaprawianie szczepionką bakteryjną jest zabiegiem tanim - ok. 30 zł/ha.

Termin siewu powinien być możliwie najwcześniejszy, zaraz po obeschnięciu gleby po zimie. Wczesny wysiew nasion umożliwia właściwy przebieg procesu jarowizacji, a zapas wody w glebie w tym okresie sprzyja równomiernym wschodom roślin. Optymalna obsada grochu wynosi ok. 80 szt./m2, w stanowiskach suchszych gęstość siewu można zwiększyć do 100 szt./m2. Ilość wysiewu należy obliczyć każdorazowo, biorąc pod uwagę rzeczywiste parametry jakościowe materiału siewnego.

Nasiona należy wysiewać na głębokość 5-8 cm, wpływa to korzystnie na kiełkowanie nasion i rozwój systemu korzeniowego. Rozstawa rzędów powinna wynosić 15-20 cm. Zaleca się również pozostawienie ścieżek przejazdowych dla agregatów opryskujących używanych do pielęgnacji plantacji.

Na plantacjach wcześnie zasianych i na odpowiednią głębokość groch wschodzi po upływie ok. trzech tygodni. Początkowy wzrost roślin jest stosunkowo powolny. Nieosłonięta roślinami gleba łatwo ulega zachwaszczeniu, zaskorupieniu, a także utracie wilgoci. Silne zachwaszczenie plantacji może ograniczyć plon nasion nawet o 50 proc., gdyż chwasty konkurują z grochem o wodę, światło i składniki pokarmowe. Ponadto zachwaszczenie utrudnia pracę kombajnów oraz zwiększa straty nasion podczas zbioru. W uprawach, na których nie stosowano herbicydów przedwschodowych po siewie grochu, w pierwszym tygodniu należy wykonać bronowanie w poprzek lub na ukos pola. Jeżeli po wykonanym bronowaniu spadną deszcze i utworzy się skorupa, należy je powtórzyć, o ile kiełki nie są już bezpośrednio pod powierzchnią gleby. W takim przypadku lepiej jest zastosować lekki wał kruszący. Następne bronowanie należy przeprowadzić, gdy rośliny grochu osiągną wysokość ok. 5 cm, najlepiej w godzinach popołudniowych, gdy rośliny są wiotkie i nie łamią się. W zasiewach, w których pielęgnowanie mechaniczne lub zastosowanie herbicydów przedwschodowych okazało się mało skuteczne, chwasty należy zniszczyć jednym z herbicydów dopuszczonych do powschodowego stosowania w grochu. Obniżenie kosztów chemicznej pielęgnacji grochu można uzyskać poprzez interwencyjne stosowanie herbicydów tylko w miejscach występowania chwastów.