Rośliny bulwiaste są wrażliwe na ujemne temperatury. Wiosną, kiedy minie groźba przymrozków, wysadzamy ich bulwy wprost do gruntu. W ogrodach najczęściej uprawiane są: mieczyk, cynobrówka (krokosmia), acidantera, tygrysówka, frezja, ixia, sparaksis, babiana. Wytwarzają one bulwę pochodzenia pędowego. Dziwaczek, jaskier azjatycki, dalie posiadają bulwy, które składają się z mięsistych, zgrubiałych korzeni. Z kolei zawilec wieńcowy (anemon), obrazki plamiste, begonia posiadają płaską bulwę pochodzenia hypokotylowego.

Mieczyki i dalie to rośliny w wielu odmianach o pięknych wielobarwnych kwiatach. Dziwaczek jest dość nietypową rośliną, ponieważ jego kwiaty rozwijają się w nocy albo w dni pochmurne. Jaskier azjatycki, zawilec wieńcowy, begonia wytwarzają pełne lub pojedyncze kolorowe kwiaty, natomiast obrazki plamiste pod koniec lata zdobione są czerwonymi jagodami. Acidantera i frezja są roślinami, które intensywnie pachną. Babiana posiada nietypowy niebieski kolor kwiatów, natomiast tygrysówka nakrapiane płatki. Krokosmia zwana również montbrecją lub cynobrówką nieustannie kwitnie do jesieni, wytwarzając pomarańczowe lub żółte kwiatostany.

Przed wysadzeniem, należy sprawdzić bulwy pod względem ich zdrowotności. Nie mogą być uszkodzone i spleśniałe. Niektóre z nich (mieczyk, cynobrówka, tygrysówka, acidantera) powinny posiadać suche łuski, które chronią je przed porażeniem grzybami. Warto bulwy zanurzyć na 20 min w fungicydzie o szerokim spektrum działania, np. Topsin M 500 SC.

Stanowisko pod uprawę bylin bulwiastych powinno być słoneczne i osłonięte od silnych wiatrów. Glebę należy dobrze spulchnić i wzbogacić kompostem. Unikamy nawozów organicznych niezmineralizowanych, np. świeży obornik oraz kompostu, w którym znajdowały się części roślin cebulowych porażonych grzybami i nicieniami.

Bulwiaste posiadają duże wymagania pokarmowe, w związku z tym na początku sadzenia i w czasie wegetacji dostarczamy im garść nawozu wieloskładnikowego. Najlepszą pod uprawę jest lekka, zasobna w próchnicę gleba. Ciężkie, mokre i gliniaste podłoże jest nieodpowiednie pod uprawę. Rośliny bulwiaste nie powinny być co roku uprawiane na tym samym stanowisku jak również po astrach i roślinach cebulowych. Na takich stanowiskach mogą być porażane przez nicienie, wciornastki oraz najgroźniejszą chorobę - fuzariozę.

W zależności od wielkości i od rodzaju, bulwy sadzimy na różnej głębokości. Najgłębiej sadzimy dalię i dziwaczka. Posiadają one długie mięsiste korzenie spichrzowe, które umieszczamy w dołku, a ich górna część powinna znajdować się ok 10 cm pod powierzchnią gleby.

Duże bulwy mieczyków, begonii sadzimy na głębokości od 10-15 cm, średnie (acidantera, cynobrówka, tygrysówka, zawilec) - ok. 10 cm, natomiast mniejsze jaskier azjatycki, ixia, sparaksis, babiana - ok. 5 cm. Odpowiednia głębokość sadzenia jest bardzo ważna. W przyszłości rośliny nie będą się przewracać pod wpływem wiatru lub ciężarem kwiatów (mieczyki wytwarzają duże kwiaty). Ponad to głęboko posadzone małe bulwy nie będą gnić, a większe wysychać.

Niższe gatunki roślin jak: begonia, ixia, jaskier azjatycki, zawilec, sparaksis, niskie odmiany mieczyków i dalii mogą być uprawiane w donicach na balkonie lub tarasie. Pojemniki powinny koniecznie posiadać dość duże dziury odpływowe. Niższe gatunki można również sadzić na skalniakach i na brzegu rabaty. Większe takie jak mieczyki, dziwaczki, dalie najlepiej komponują się w grupie lub w tle rabaty.

Mieczyki, tygrysówka, acidantera, mimo że mają piękne kwiaty, to jednak posiadają krótki okres kwitnienia. Po przekwitnięciu raczej nie są już ozdobą, ponieważ na rabacie zostają tylko mieczowate liście. Zaleca się, aby część bulw posadzić z 14 dniowym opóźnieniem lub uzupełnić rabatę jednorocznymi roślinami, np. onętek, werbena patagońska, aksamitki.