Wybierając odmianę rzepaku do siewu, dobrze jest sięgać po tzw. odmiany odporne. Jeśli uprawa prowadzona jest w regionie, w którym występuje zagrożenie ze strony kiły kapusty, to należy wybierać odmiany „kiłoodporne”. Sprawdzą się, gdy rzepak uprawiany jest intensywnie i wzrasta ryzyko porażenia Leptosphaeria biglobosa i L. maculans, czyli patogenami wywołującymi suchą zgniliznę kapustnych, która jest jedną z najgroźniejszych chorób rzepaku.

Odporność nie trwa wiecznie

Odmiany odporne mają geny warunkujące odporność na czynniki chorobotwórcze i dlatego porażane są przez choroby w mniejszym stopniu niż te, których genotypy nie zostały w nie wyposażone. Przy czym odporność rzepaku na suchą zgniliznę kapustnych (i często inne choroby) z czasem może zostać przełamana. Dzieje się tak, ponieważ w przypadku gatunku L. maculans mamy do czynienia z możliwością rozmnażania płciowego i bezpłciowego, co sprawia, że swobodnie mutuje. Zjawisku temu sprzyja fakt rozprzestrzeniania zarodników grzyba – nazywanych askosporami – przez wiatr, co zapewnia stały „przepływ genów”.

Zatem „odmiany odporne” nie są całkowicie bezpieczne, a już szczególnie w warunkach silnej presji patogenów, m.in. dlatego w hodowli odpornościowej nieustannie poszukuje się nowych źródeł odporności i najczęściej w procesie hodowlanym łączy różne typy odporności.
Odporność na suchą zgniliznę kapustnych

Mamy dwa typy odporności na suchą zgniliznę kapustnych w rzepaku: całkowita (pionowa) i częściowa (pozioma). Z uwagi na to, że pierwsza, czyli całkowita, jest często przełamywana, a ochrona roślin rzepaku związana z tą odpornością jest skuteczna jedynie przez kilka lat, hodowcy częściej korzystają z odporności częściowej. Jest ona skuteczna we wszystkich stadiach rozwoju rzepaku, dość trwała i chroni rzepak przed epidemią suchej zgnilizny kapustnych. Uzyskuje się ją przez połączenie z formami wykazującymi odporność środowiskową. Hodowcy w miarę możliwości starają się korzystać z różnych źródeł odporności. Skuteczną metodą ochrony roślin jest łączenie odporności całkowitej i częściowej z wykorzystaniem głównych genów odporności. Przed suchą zgnilizną kapustnych chronią m.in. geny Rlm7, Apr 37 wprowadzane do odmian o wysokim udziale odporności częściowej. Wówczas w zależności od zestawu posiadanych genów rośliny charakteryzują się słabym bądź bardzo słabym stopniem porażenia, czyli w pewnym sensie są mniej lub bardziej „odporne”.