Pszenica ozima podobiera 9-13 P2O5 kg/t i K2O 16-24 kg/t + odpowiednia masa słomy. Wyższą wartość pobierania jednostkowego bierze się pod uwagę, gdy dostępność składników jest mniejsza, natomiast niższą na glebach bardziej zasobnych.

Znając wielkość pobierania jednostkowego pszenicy, ustalić można zapotrzebowanie pokarmowe na fosfor i potas pod określony plon. Zakładając plon na poziomie 8 t/ha ziarna, pszenica ozima będzie wymagała odpowiednio 72-104 kg P2O5 i 128-192 kg K2O. Wielkości te są wynikiem iloczynu pobierania jednostkowego poszczególnych składników i zakładanego plonu.

Czasem musimy zastosować większe dawki niż wynika to z wymagań pokarmowych. Taka sytuacja ma miejsce, gdy wyniki zasobności gleb wskazują niską zawartość fosforu oraz potasu . Stosowanie wyższej dawki ma na celu uzupełnienie składników w glebie do przynajmniej średniej zasobności. Jest istotne dla rośliny następczej, zwłaszcza jeśli ma większe wymagania względem tych składników niż zboża.

Dawkę nawożenia równą potrzebom pokarmowym pszenicy stosujemy, gdy fosfor oraz potas są w dolnych granicach średniej zasobności i jeśli nie stosowano nawożenia organicznego i naturalnego (np. słoma i gnojowica).

Dawkowanie można obniżyć o 20–25 proc. względem potrzeb pokarmowych w przypadku, gdy zasobność przyswajalnych form fosforu i potasu mieści się w środkowych granicach. Praktykę można przyjąć także na glebach o średniej zasobności będących w dobrej kulturze.

O większe obniżenie dawki nawet do 50 proc. można pokusić się w przypadku, gdy analiza wskazuje zawartość fosforu i potasu w górnych granicach średniej zasobności tych składników. Jeśli kultura i zasobność gleb w składniki pokarmowe jest bardzo wysoka, wówczas ogranicza się nawożenie nawet do 75 proc. względem potrzeb pokarmowych. Zmniejszona dawka nawozu przed siewem ma wspomóc rośliny na starcie, później pszenica korzysta już z zasobów glebowych.

Są też sytuacje, w których można rezygnować z podania np. potasu. Jest to możliwe przy wysokiej zasobności gleby w potas oraz gdy przedplonem był rzepak, którego słoma została przyorana.