Fosfor i potas stosuje się pod zboża jare nie tylko na glebach o niskiej zasobności w ten składnik, ale także przy klasach zasobności średniej i wysokiej. Składniki powinny być dostarczane na stanowiska zasobne, ponieważ pomocne są dla roślin w przetrwaniu warunków stresowych powodowanych suszą. Zboża jare odznaczają się większą wrażliwość na niedobór wody w porównaniu do form ozimych i krótszym okresem wegetacji, dlatego niedostępność któregoś ze składników pokarmowych w okresie ich wzrostu rzutuje na zachwianie prawidłowego rozwoju.

Stosowanie fosforu i potasu wpływa na efektywność wykorzystania azotu. Fosfor ogranicza akumulowanie szkodliwych form azotu, np. azotanów w roślinach i zapobiega ujemnym skutkom wysokich dawek azotu. Potas pełni ważne funkcje w roślinie. M.in. pobudza krzewienie, wzmaga pobieranie wody oraz jej magazynowanie i ogranicza straty wody w roślinie przez co zwiększenie odporność roślin na suszę.

Przed przystąpieniem do nawożenia najpierw wykonuje się bilans w celu poznania potrzeb pokarmowych i zasobność gleby w przyswajalne składniki. Zboża jare nawozi się wszystkimi niezbędnymi składnikami, które wynikają z bilansu. Wielkość dawki fosforu i potasu to iloczyn plonu i pobrania jednostkowego składnika (wraz z ilością słomy).

Do nawożenia fosforem wykorzystać można np. superfosfat. Do nawożenia potasem – sól potasową. W przedsiewnym nawożeniu zbóż jarych z powodzeniem stosować można nawozy wieloskładnikowe (z azotem po 1 marca).

W zależności od wprowadzanych składników nawozy można stosować łącznie, przy czym łącząc je powinno zwracać się uwagę na rodzaj frakcji w nawozie. Zmieszanie granulowanego superfosfatu z krystaliczną solą potasową prowadzić będzie do rozwarstwienia mieszanki. Dlatego miesza się nawozy o podobnym uziarnieniu i najlepiej przy mieszaniu nawozów kierować się zasadą: granulowane z granulowanymi, a pyliste z pylistymi.