Przy generalnym deficycie tego składnika w środowisku naturalnym (jest to następstwo działań związanych z ochroną środowiska) konieczne jest wspomaganie siarką nie tylko rzepaku (największe potrzeby pokarmowe spośród wszystkich gatunków uprawianych w Polsce), lecz także zbóż. Natomiast z mikroelementów bardzo ważną funkcję spełnia molibden, który wraz z żelazem (a także siarką) jest niezbędny między innymi po to, aby pobrany azot w formie azotanowej mógł być wbudowany w struktury białkowe. Wspomaganie roślin tym mikroelementem wskazane jest przede wszystkim w uprawie rzepaku.

Warto wiedzieć, że siarka jest podstawowym składnikiem drugoplanowym, który zawsze należy stosować w okresie wiosennym w uprawie ozimin. Wynika to z tego, że siarka siarczanowa (SO4-2), która jest pobierana przez rośliny z roztworu glebowego, stosunkowo dobrze przemieszcza się w głąb gleby. Stąd też przy jesiennej aplikacji łatwo rozpuszczalnych nawozów zawierających siarkę siarczanową, przykładowo kizerytu, trzeba mieć na uwadze, że w sprzyjających warunkach (długa wilgotna jesień, a także bezmroźna zima z dużą ilością opadów) może zostać ona wymyta poza system korzeniowy roślin. W takiej sytuacji siarkę należy zbilansować, przykładowo stosując uzupełniające nawożenie kizerytem lub przy okazji nawożenia azotem (na rynku znajduje się szereg nawozów azotowych zawierających siarkę).

Przystępując do nawożenia tym składnikiem, należy mieć na uwadze, że rzepak ma zdecydowanie wyższe potrzeby pokarmowe względem siarki niż zboża ozime (tab.). W praktyce dawka siarki zależy przede wszystkim od dawki azotu. W zależności od jej dostępności z gleby (gleby zasobne w próchnicę dostarczają większe ilości siarki) dawka siarki wyrażona w S (przelicznik chemiczny, w którym można podawać zawartość siarki w nawozach) w uprawie rzepaku powinna kształtować się w zakresie od 1/3-1/5 dawki azotu, natomiast w uprawie zbóż od 1/6 do 1/8.

W praktyce nawożenie siarką wykonuje się przy okazji nawożenia innymi składnikami pokarmowymi, głównie azotem, magnezem i potasem. Wynika to z faktu, że nawozy, które zawierają te składniki, mogą zawierać również łatwo dostępną siarkę (SO4-2), którą należy stosować w oziminach w okresie wiosennym. Ważne jest również to, aby rośliny miały ten składnik do dyspozycji, podobnie jak magnez, od początku wiosennej wegetacji (wynika to z roli siarki, o czym wspomniano powyżej).

Zatem nawozy zwierające ten składnik należy stosować na przedwiośniu (dotyczy nawozów magnezowych i potasowych), natomiast wprowadzając siarkę do gleby przy okazji nawożenia azotem w przypadku rzepaku całość, a w przypadku zbóż przynajmniej część składnika należy zastosować w pierwszej dawce.

Fragment artykułu autorstwa dr hab. Witolda Szczepaniaka, który ukazał się w marcowym numerze FARMERA pt: Jak podkręcać działanie azotu w oziminach?