Rośliny korzystają z siarki przez cały okres wegetacji. Intensywność jej akumulacji przypada na początku kwitnienia i do tego czasu roślina musi mieć zapewnioną dostępność składnika. Siarka jest istotnym składnikiem białek i uczestniczy w wielu procesach syntezy. Jakiekolwiek zaburzenia w dostępności tego pierwiastka odbijają się na reakcjach fotosyntezy oraz syntezy aminokwasów siarkowych. Roślina niedostatecznie zaopatrzona w siarkę wolniej rośnie i słabiej kwitnie.

Potrzeby pokarmowe pszenicy to 4,5 kg S/t ziarna plus odpowiednia masa słomy;
U zbóż podstawowe nawożenie siarką wykonuje się najczęściej wraz z pierwszą dawką nawożenia azotowego.

Potrzeby pokarmowe rzepaku to 50-70 kg S/ha. W plantacjach rzepaku siarkę stosuje się przy okazji wiosennego nawożenia innymi składnikami pokarmowymi: magnezem i potasem. Nawożenie rzepaku siarką powinno stanowić równowartość ok. 1/3-1/4 nawożenia azotowego.

Nawożenie doglebowe rzepaku powinno być wykonane przed wiosennym ruszeniem, wówczas stosuje się np. kizeryt, sól gorzką. Zastosować można nawozy bogate w siarkę, np.: siarczan amonu lub saletro-siarczany amonu, przy czym zgodnie z obowiązującymi przepisami te nawozy wykorzystać można nie wcześniej niż od 1 marca. W trakcie wegetacji do fazy kwitnienia rzepak dokarmia się siarką dolistnie np. siedmiowodnym siarczanem magnezu uzupełniając ewentualne zapotrzebowanie na składnik w częściach nadziemnych roślin.

Siarka pozyskiwana jest przede wszystkim z gleby w postaci siarczanów (SO42-). Na etykietach nawozów prezentowana jest zawartość siarki w formie pierwiastka (S) lub trójtlenku siarki (SO3). Dlatego kupując nawóz, należy odpowiednio przeliczyć zawartości by wiedzieć, jakie wielkości składnika zostają wprowadzone:

1 kg S = 2,5 kg SO3 = 3 kg SO4 = 2 kg SO2
1 kg SO3 = 0,4 kg S.

Jeśli nawóz zawiera np.: 30 proc trójtlenku siarki (SO3) wówczas w przeliczeniu na S jest to: 30 proc. SO3 x 0,4 = 12 proc. S. Natomiast w przypadku odwrotnym jest to: 12 proc. S x 2,5 = 30 proc. SO3