Ciepła jesień wyjątkowo sprzyjały rozwojowi septoriozy paskowanej liści. Ponieważ do kolejnych infekcji dochodzi w temperaturze powyżej 7°C, stąd też na polach możemy obserwować liczne jej objawy, które są także wynikiem porażenia roślin w okresie zimowym. Objawy choroby widoczne są zwłaszcza na liściach stykających się z glebą, które obecnie zamierają, ale owocniki (piknidia) znajdujące się na resztkach będą źródłem infekcji dla nowych przyrostów.

Rozwojowi sprzyjały zagęszczone łany jak również genetyczna podatność wielu odmian na porażenie. Choroba także wykorzystuje fakt osłabienia. Także silniej będzie się rozwijać w łanach niedożywionych lub w sytuacji okresowego niedoboru wody.

Septorioza paskowana liści to jedna z najgroźniejszych chorób zbóż. Jej intensywny rozwój bardzo szybko może doprowadzić do przedwczesnego zamierania roślin i ukończenia wegetacji i znacznej obniżki plony.

Przy jej zwlaczaniu należy monitorować łany do końca okresu wegetacji pszenicy, a zabiegi wykonywać raczej profilatkycznie (od infekcji do pojawienia się pierwszych objawów choroby może upłynąć 7-28 dni)

Szczególnie należy wykonywać zabieg gdy są przekroczone  progi szkodliwości, które przedstawiają się następująco:
w fazie krzewienia pszenicy (BBCH 25–29) jest to 30–50 proc. porażonych liści z pierwszymi objawami septoriozy lub 1% liści z piknidiami;
w fazie strzelania w źdźbło (BBCH 30-39) – 10–20 proc. porażonej powierzchni liścia podflagowego (a w intensywnej uprawie – 10 proc. porażonej powierzchni liścia) lub 1% liści z piknidiami;
w fazie kłoszenia (BBCH 50–59) – 5–10 proc. porażonej powierzchni liścia flagowego lub 1% liści z piknidiami.

Walką z septoriozą jest trudna i wymaga kompleksowych działań. W najbliższym czasie należy uwzględnić zwalczanie tej choroby w przeprowadzonym zabiegu T-1.

Warto by wybrany fungicyd zawierał choć jedną substancję wykazującą wysoką skuteczność w zwalczaniu tej choroby.

Dobrą skuteczność w walce z tą chorobą wykazują preparaty zawierające substancje czynne:

• z grupy karboksyamidów (zwanej też SDHI) takie jak: biksafen, fluksopyroksad, pentiopyrad, benzowindyflupyr,
• związki z grupy fenyloamidów np: izopirazam,
• związek z grupy ftalanów: chlorotalonil (zużycie zapasów najpóźniej do 20 maja 2020 roku).
• triazole, szczególnie: mefentriflukonazol, epoksykonazol, tebukonazol i tetrakonazol.  

Najlepsze efekty są po zastosowania mieszanin substancji wyżej wymienionych grup również w konfiguracji z innymi substancjami w tym również ze strobilurinami, których dodatek najczęściej wskazany jest przy realizacji zabiegu T-2.