Sprawcą wyżej przedstawionych objawów jest grzyb Drechslera tritici-repentis, od którego pochodzi często stosowana nazwa choroby – DTR-ka, inaczej brunatna plamistość liści. Grzyb nabiera w ostatnich sezonach coraz większego znaczenia, zwłaszcza poraża w dużym nasileniu odmiany podatne. Grzyb ten należy do patogenów termofilnych, co oznacza, że uwidacznia się głównie w sezonach gdy jest ciepło i raczej sucho. A przypomnijmy, że to 3 sezon z wyraźnym deficytem opadów, wiec choroba już od kilku lat swobodnie w łanach się rozwija. Jeśli już dostrzegamy objawy w łanie, nalezy rozważyć zabieg ochronny. Nie możemy dopuścić, aby DTR-ka opanowała liśc flagowy. 

Jak rozpoznać DTR-kę?

Początkowo choroba przejawia się w postaci małych, nieregularnych, owalnych plam, barwy żółtej lub brunatnej, które otoczone są chlorotyczną obwódką. Plamy mogą też występować bez obwódki, bądź występuje tylko sama chloroza. Z czasem w przypadku dużego nasilenia choroby, dochodzi do łączenia się plam

Należy się spodziewać rozwoju choroby przy zmianie pogody. Grzyb szybko się rozwija gdy wilgotność powietrza wynosi ponad 80 proc.

Aby doszło do porażenia wymagany jest długi okres rosy lub opadu deszczu (nawet niewielkiego). Udowodniono bowiem, że niezbędny do porażenia średni czas zwilżenia liści wynosi 18-24 godzin, jednak dla odmian podatnych będzie to tylko 12 godzin, a dla odmian mało wrażliwych 24 godziny.

Dla przypomnienia przypomina progi ekonomicznej szkodliwości ustalone dla DTR:

• w fazie krzewienia (BBCH 25-29) - co najmniej 10-15 proc. roślin z początkowymi objawami choroby;
• w fazie strzelania w źdźbło (BBCH 30-39) – 5 proc. liści z pierwszymi objawami porażenia;
• w fazie kłoszenia (BBCH 50-59) – 5 proc. liści z pierwszymi objawami porażenia.

Czym zwalczać?

Chorobę zwalcza się na etapie zabiegu T-2. Lista preparatów jest bardzo długa. Najlepiej, gdy wybrany fungicyd zwiera w swym składzie przynajmniej dwie substancje czynne z różnych grup chemicznych. W przypadku zwalczania DTR-ki skuteczne są między innymi substancje z grupy karboksyamidów (SDHI), strobiluryn, a także triazoli.