Preparaty układowe (systemicznie) - wnikają do rośliny i krążą w niej wraz z sokami. Niszczą grzyba znajdującego i rozwijającego się w roślinie. Działają do ok. 2 tygodni po zabiegu, także w nowych przyrostach roślin.

Preparaty tego typu stosuje się je w pierwszych dwóch zabiegach podczas szybkiego przyrostu młodych części roślin. Nie jest zalecane dalsze i częstsze ich stosowanie z uwagi na niebezpieczeństwo powstawania odporności u form patogena. Dlatego sięgając po preparaty o działaniu systemicznym, należy każdorazowo wykorzystywać  substancje czynne z różnych grup chemicznych.

Przykładami substancji czynnych o działaniu systemicznym są: benalaksyl-M, chlorowodorek propamokarbu, propikonazol, protiokonazol, metalaksyl, sedaksan, tiofanat metylowy.

Preparaty wgłębne (translamiralne) - działają w miejscu naniesienia, wnikają do rośliny, nie przemieszczają się do nowych przyrostów roślin. Niszczą grzyba, nawet gdy zakażenie rośliny nastąpiło 2-3 dni przed zabiegiem.

Preparaty tego typu stosuje się w pełni wegetacji, chronią także rośliny w warunkach występujących opadów deszczu. W przypadku stosowania preparatów wgłębnych także należy unikać wykorzystywania w zabiegach ochrony tej samej substancji czynnej.

Przykładami substancji czynnych o działaniu wgłębnym są: bentiowalikarb, cymoksanil, dimetomorf, fenamidon, fluopikolid, prochloraz.

Preparaty kontaktowe (powierzchniowe) – tworzą barierę dla grzyba. Nie wnikają do rośliny, nie mają zdolności niszczenia grzyba wewnątrz rośliny.

Skuteczne chronią do ok. 7 dni przy dokładnym pokryciu liści, uniemożliwiają kiełkowanie zoospor, przez co zapobiegają zakażeniu rośliny. Preparaty o działaniu kontaktowym mogą być często wykorzystywane, stosuje się je w pełni wegetacji, oraz kiedy rozwój części nadziemnej roślin jest już zakończony.

Przykładami substancji kontaktowych są: ametoktradyna, chlorotalonil, cyjazofamid, difenokonazol, fluazynam, proquinazid, mankozeb, zoksamid.