Do zwalczania zarazy zarejestrowanych jest szereg fungicydów, które różnią się mobilnością, czyli zakresem przemieszczania się na i w roślinie oraz sposobem działania na sprawcę choroby (tab. 1-3).

Skuteczna ochrona chemiczna przed zarazą powinna rozpoczynać się od zabiegów profilaktycznych (w zależności od potrzeb 1 lub 2) oraz być prowadzona przez cały okres wegetacji i zostać zakończona desykacją naci uzupełnioną w razie konieczności dodaniem fungicydu w celu poprawienia ochrony bulw. Rozwój roślin w sezonie możemy podzielić na trzy etapy: wczesny, średni oraz późny.

Etap I

Obejmuje okres od początku wschodów do ich zakończenia, kiedy łodyga jest w pełni wykształcona. Na tym etapie zalecano rozpoczęcie ochrony, gdy rośliny zaczynały zakrywać międzyrzędzia i rzędy. Wzrastało wtedy ryzyko infekcji ze względu na tworzący się specyficzny mikroklimat (wzrost wilgotności na skutek zagęszczenia roślin w łanie).

Obecnie, kiedy obserwujemy tworzenie się coraz to nowych klonów sprawcy choroby, które są lepiej zaadaptowane do warunków środowiska oraz bardziej agresywne i tworzą większe ilości materiału infekcyjnego, korzystniejsze jest rozpoczęcie zabiegów ochronnych w fazie rozety, kiedy rośliny są na tyle rozwinięte, aby przechwycić oprysk lub kiedy zwiększone zostanie ryzyko infekcji.

Pierwsze zabiegi profilaktyczne w tej fazie można wykonać fungicydami o działaniu powierzchniowym mające właściwości antysporulacyjne (np. fluazinam, cyjazofamid). Należy jednak pamiętać, że ze względu na brak możliwości przemieszczania się tego rodzaju fungicydów o ich skuteczności decydować będzie jakość wykonanego zabiegu (chodzi o dokładne pokrycie roślin roztworem wody i fungicydu) oraz odstępy pomiędzy kolejnymi zabiegami.

Fungicydy o działaniu powierzchniowym skutecznie chronią roślinę przez okres 7 dni, po tym czasie rozwój rośliny powoduje rozszczelnienie tej bariery ochronnej. Do pierwszego zabiegu profilaktycznego możemy także wykorzystać fungicydy o szerszym zakresie działania, zwłaszcza kiedy podejrzewamy (lub nie mamy całkowitej pewności), że sadzeniaki, które zostały wysadzone, nie są zainfekowane przez sprawcę zarazy. Wtedy do wykonania zabiegu można wykorzystać fungicydy o działaniu układowym (np. propamokarb + fluopikolid), które mają jednocześnie właściwości antysporulacyjne. Zabezpieczy to młode rośliny przed infekcją rozwijającą się z bulw oraz innymi jej źródłami.

Chemiczne zwalczanie choroby należy rozpocząć od oprysków profilaktycznych, z których pierwszy powinien być wykonany, gdy rośliny ziemniaka osiągną fazę rozety
Chemiczne zwalczanie choroby należy rozpocząć od oprysków profilaktycznych, z których pierwszy powinien być wykonany, gdy rośliny ziemniaka osiągną fazę rozety

Etap II

Obejmuje on okres od zawiązywania pąków do końca kwitnienia. Głównym zadaniem ochrony w tym czasie jest nadal ochrona roślin przed infekcją, zabezpieczenie nowych przyrostów oraz ochrona rozwijających się bulw. W tym okresie ze względu na często występujące korzystne warunki do rozwoju choroby (zwarty łan, wysoka wilgotność i podwyższona temperatura w łanie) trudno jest uniknąć infekcji, dlatego ważne jest, aby szybko reagować, kiedy ona wystąpi, i tak dobierać fungicydy, żeby były w stanie ją wygasić. Do tego celu wskazane jest stosowanie fungicydów o działaniu leczniczym (np. mandipropamid, oksatiapiprolina), które mają jednocześnie właściwości niszczenia zarodników (chodzi o zabezpieczenie młodych, rozwijających się bulw).

Stosowanie na tym etapie ochrony fungicydów o szerszym zakresie mobilności (translaminarne, układowe) jest korzystniejsze i daje pełniejsze zabezpieczenie nie tylko liści roślin, lecz także łodyg. Używanie fungicydów powierzchniowych jest mniej skuteczne ze względu na brak możliwości całkowitego pokrycia roślin roztworem wody i fungicydu. Można je zastosować w mieszaninie z fungicydem układowym (np. propamokarb + cymoksanil + cyjazofamid) w celu pełniejszego zabezpieczenia roślin oraz interwencyjnego zastosowania w okresie wysokiej presji infekcyjnej.

Etap III

Jego głównym zadaniem, oprócz ograniczania zniszczenia powierzchni asymilacyjnej, jest ochrona bulw. Na tym etapie można stosować fungicydy o różnej mobilności, pamiętając jednak, że korzystniejsze będą te, które mają właściwości niszczenia zarodników (np. cyjazofamid, amisulbrom, fluazinam, fluopikolid). Skutecznym zakończeniem ochrony plantacji jest desykacja części nadziemnej i eliminacja tym samym materiału infekcyjnego, który może znajdować się na liściach i łodygach. W latach o wysokiej presji infekcyjnej wskazane jest do desykanta dodać fungicyd, który wzmocni ochronę bulw. Zbiór bulw powinien nastąpić po całkowitym zaschnięciu desykowanej naci. Nie wolno dopuścić do powstawania odrostów, bo zwielokrotniamy ryzyko ponownego porażenia bulw zarazą oraz innymi chorobami.

Planując strategię ochrony plantacji przed zarazą, warto przed zakupem fungicydów zapoznać się z ich charakterystykami (mobilnością, sposobem działania na patogen) oraz sprawdzić, czy nie stwierdzono spadku ich skuteczności. Także w trakcie prowadzenia ochrony warto stosować strategię antyodpornościową, tzn. nie stosować tych samych fungicydów częściej niż dwukrotnie po sobie, a fungicydy, które należą do grupy wysokiego ryzyka tworzenia się odporności, stosować jednokrotnie i przemiennie z fungicydami o innym mechanizmie działania i niskim stopniu ryzyka odporności (tab. 4).