Larwy skrzypionek, wyjadając miękisz liści mogą zmniejszyć powierzchnię asymilacyjną liścia flagowego i podflagowego o 50 proc., a w skrajnych przypadkach (masowe występowanie i brak zwalczania) nawet o 80 proc. Tak poważne uszkodzenia górnych liści będących jednym z podstawowych elementów morfologicznych uczestniczących w wypełnieniu ziarniaków materiałami zapasowymi, bardzo silnie oddziałuje na plon. Przy masowym pojawie skrzypionek straty mogą wynosić ponad 30 proc.
W Polsce występują dwa gatunki tego szkodnika – skrzypionka zbożowa (Oulema melanopa) i skrzypionka błękitek (Oulema cyanella). Z całą pewnością ma to związek z ogromnym wysyceniem płodozmianów roślinami zbożowymi, które niejednokrotnie są uprawiane po sobie przez kilka lat. Z obserwacji Instytutu Ochrony Roślin wynika, że wzrost populacji tych szkodników dotyczy całej Polski. Są natomiast różnice w rozmieszczeniu gatunkowym. W województwach południowo-wschodnich przeważa skrzypionka błękitek. Na pozostałym obszarze kraju dominuje skrzypionka zbożowa.
Zasadnicze różnice między tymi gatunkami dotyczą wielkości owadów dorosłych, ich barwy oraz miejsca przepoczwarczenia się larw. Chrząszcze skrzypionki zbożowej dorastają do 5-6 mm długości. Pokrywy skrzydeł są barwy niebiesko-zielonej z metalicznym połyskiem. Przedplecze i nogi mają pomarańczowe, a stopy czarne. Larwy przepoczwarczają się w glebie.

Chrząszcze skrzypionki błękitek są nieco mniejsze. Osiągają 4-5 mm długości. Pokrywy skrzydeł są koloru granatowego, natomiast przedplecze i całe nogi – czarne. W odróżnieniu od poprzedniego gatunku larwy przepoczwarczają się nad ziemią, w piankowatych kokonach na różnych częściach roślin – liściach, kłosach, dokłosiu lub źdźble.

Chrząszcze obu gatunków zimują w ściółce na miedzach, śródpolnych kępach krzewów, na brzegach lasów. W trzeciej dekadzie kwietnia, gdy średnia temperatura powietrza przez 2-3 dni przekracza 9oC, opuszczają miejsca zimowania i podejmują żerowanie na liściach zbóż i traw. W pierwszej dekadzie maja kopulują i od połowy tego miesiąca do połowy czerwca samice składają jaja pojedynczo lub w złożach po 2-3 sztuki na najmłodszych liściach zbóż. Larwy wylęgają się w II i III dekadzie maja i na początku czerwca.

Są one brunatno-żółte, wyglądem przypominają małe ślimaczki o kulistej czarnej głowie. Są miękkie, silnie łukowate, długości do 5 mm. Otwór odbytowy larw znajduje się na górnej stronie ostatniego segmentu odwłoka, dlatego odchody wyrzucane są na stronę grzbietową. Całe ich ciało pokryte jest lepkim śluzem i kałem. Odchody pełnią funkcję ochronną przed wysuszeniem na skutek promieniowania słonecznego oraz zabezpieczają je przed drapieżnikami. Larwy odżywiają się miękiszem, zdrapując go wzdłuż nerwów liści. Naukowcy szacują, że jedna larwa skrzypionki może zniszczyć ok. 3,5 cm2 powierzchni liścia. Żerując, nie przegryzają liścia na wylot, lecz uszkadzają górną skórkę i tkankę miękiszową. Pozostająca dolna skórka zasycha i bieleje. Prowadzi to do powstawania podłużnych dziurek na liściach. Larwy, poruszając się, pozostawiają część śluzowatej wydzieliny na powierzchni liści.
Zwalczanie skrzypionek to przede wszystkim opryskiwanie roślin insektycydami nalistnymi. Zabiegi te wykonujemy po stwierdzeniu, że został przekroczony próg ekonomicznej szkodliwości określony dla: pszenicy ozimej, pszenżyta ozimego, jęczmienia ozimego, żyta ozimego – 1-1,5 larwy na 1 źdźbło, a dla pszenicy jarej, pszenżyta jarego, jęczmienia jarego, owsa – 0,5 larwy na 1 źdźbło. Wielkość progu może ulegać zmianie, stąd też podane wartości są jedynie pomocą przy podejmowaniu decyzji co do przeprowadzenia zabiegu. Optymalnym terminem do wykonania zabiegu przeciwko skrzypionkom jest okres masowego wylęgu larw.

Przykładowe preparaty zarejestrowane do eliminacji skrzypionek: Ammo Super 100 EW, Bulldock 025 EC, Danadim 400 EC, Fastac Active 050 ME, Fury 100 EW, Karate Zeon 050 CS, Minuet 100 EW, Rage 100 EW, Rapid 060 CS, Sumi–Alpha 050 EC, Titan 100 EW.