Ślimaki nagie są poważnymi szkodnikami roślin uprawnych. Potrafią w ciągu doby zeszkieletować liście roślin. Największe szkody wyrządzają: pomrowy (pomrów wielki, pomrów błękitny, pomrów żółtawy), pomrowiki (pomrowik plamisty) i śliniki (ślinik luzytański, ślinik wielki, ślinik zmienny). Wśród ślimaków muszlowych w uprawach często pojawiają się wstężyk ogrodowy, bursztynka pospolita, ślimak winniczek, ślimak zaroślowy.

Ochrona roślin przed ślimakami polega na stosowaniu różnych metod, które ograniczają ich liczebność. W ramach tych metod stosuje się zabiegi: profilaktyczne, uprawowe, biologiczne i chemiczne.

Zabiegi profilaktyczne polegają m.in. na osuszanie terenu w pobliżu upraw, wykaszaniu wysokiej trawy i usuwaniu chwastów. Należy pamiętać, aby nie pozostawiać resztek roślinnych w pobliżu upraw, ponieważ butwiejące stwarzają idealne warunki do bytowania i rozmnażania ślimaków. Z grządek, ogrodu i innych upraw powinniśmy usuwać wszelkie przedmioty (deski, kamienie, doniczki), które są kryjówkami dla mięczaków.

Ważne jest także systematyczne wyłapywanie ślimaków. Największą aktywność wykazują po opadach deszczu, nad ranem i pod wieczór. Szkodniki zbieramy ręcznie lub za pomocą pułapek chwytnych (czarna folia) z przynętą pod jej spodem (kawałki warzyw, kilka granulek moluskocydu). Pułapki sprawdzamy co 2-3 dni. Ślimaki niszczymy poprzez zanurzenie ich na kilka godzin w silnym roztworze solanki lub mydła, a następnie zakopujemy w ziemi.

Zabiegi uprawowe sprowadzają się do utrzymania gleby w gruzełkowatej strukturze. Częste grabienie, motyczenie, usuwanie chwastów w uprawach oraz zabiegi przed uprawowe (głęboka orka, kilkukrotne bronowanie) eliminują głównie młode osobniki i jaja, które wydobyte na powierzchnię giną lub zjadane są przez pożyteczne organizmy. W niektórych uprawach ochronę roślin przed ślimakami można połączyć z nawożeniem wapnem. Zabieg wykonujemy dwukrotnie w odstępie co godzinę, pod wieczór na suchą glebę bez roślin. Wapno niegaszone lub kainit wysiewamy w dwóch dawkach po 200 kg/ha.

Zabiegi biologiczne głównie polegają na ochronie naturalnych drapieżców ślimaków lub stworzeniu im dogodnych warunków bytowania (żywopłoty, zarośla, budki lęgowe, oczka wodne). Ślimaki są przysmakiem owadów (biegaczowate, kusakowate, larwy świetlików), żab, jaszczurek, ptaków i ssaków (ryjówka, jeż). Duże ograniczenie liczebności ślimaków można uzyskać za pomocą biopreparatu Nemaslug (30 mln/m2). Zawiera on nicienie, które po zaatakowaniu powodują śmierć ślimaka w ciągu 7-10 dni.

Zabiegi chemiczne wykonuje się przy użyciu granulowanych moluskocydów. Preparaty mają za zadanie zwabienie ślimaków. Zawarte w nich aktywne substancje posiadają działanie kontaktowo-żołądkowe. O skuteczności zabiegów decydującą rolę spełnia termin jego wykonania i równomierne rozmieszczenie na powierzchni gleby. Preparaty stosujemy podczas wysokiej aktywności szkodników (po opadach deszczu, pod wieczór). Moluskocydy wysiewamy rzutowo tak, aby ilość granulek wynosiła ok. 100 sztuk/m2. W Polsce w sprzedaży dostępne są preparaty o nazwie: Snacol 05GB i Pełzakol GR. Pierwszy zwalcza różne gatunki ślimaków, drugi natomiast pomrowiki i śliniki. W uprawach polowych dawka Snacolu powinna wynosić 4 kg/ha, a pod tunelami foliowymi i w ogrodzie - 4g/10m2. W sezonie wykonujemy 1-3 zabiegi w odstępie 10-14 dniowym. Podobnie stosujemy Pełzakol w dawce 2,5-5g/m2.

Najwyższą skuteczność w zwalczaniu ślimaków uzyskuje się wykorzystując wszystkie w/w metody. Kompleksowe ich stosowanie prowadzi do zredukowania liczebności tych szkodników. Pomocne w walce jest lustracja upraw i szybkie podejmowanie odpowiednich środków zwalczania po przekroczeniu progu szkodliwości.