Na liściach rzepaku widoczne są objawy suchej zgnilizny kapustnych. Chlorotyczne, owalne, niewielkie plamy (2 - 20 mm) z widocznymi czarnymi owocnikami grzyba (piknidia) świadczą o występowaniu choroby.

Zarodniki uwalniane z piknidiów w kropli wody przemieszają się na niewielkie odległości, W wilgotnym środowisku grzyb szybko wnika do wnętrza, przerasta tkanki rośliny i prowadzi do wtórnych zakażeń. Obserwuje się wówczas porażenie łodyg, roślin sąsiadujących z chorym rzepakiem.

Na łodygach w miejscu infekcji pojawia się brązowe plamy także z licznymi, czarnymi owocnikami grzyba. Najczęściej występują one na wysokości do 15 cm od podłoża. Porażenie widoczne na łodygach sprawi, że w okresie dojrzewania rzepak będzie wylegać.

Choroba obniża ilość i jakość plonu i utrudnia zbiór. Zabieg chemicznego zwalczania wykonuje się po przekroczeniu progu ekonomicznej szkodliwości, który dla suchej zgnilizny kapustnych wg IOR to 10-15 proc. ocenianych roślin z objawami chorobowymi na liściach i szyjce korzeniowej.

Przeciwko suchej zgniliźnie kapustnych wykorzystuje się preparaty triazolowe, głównie oparte o substancje czynne: tebukonazol lub metkonazol. Stosuje się je wiosną w fazie wzrostu pędu głównego. Większość chroni również przed czernią krzyżowych, niektóre także przed szarą pleśnią.

Z powodzeniem stosować można mieszaniny tebukonazolu z innymi substancjami czynnymi, np. gotowe mieszaniny fabryczne tebukonazolu z difenokonazolem, metkonazolem, prochlorazem, protiokonazolem. Wykorzystać można też mieszaninę fabryczną chlorotalonilu i tetrakonazolu.

Od fazy zwartego pąka przeciwko suchej zgniliźnie kapustnych zastosować można preparat oparty o tiofanat metylowy i mieszaninę dimoksystrobiny i boskalidu.

Do walki zalecane są także preparaty bazujące na azoksystrobinie, przy czym te stosuje się w późniejszej fazie - od początku kwitnienia.