Wybór odpowiedniego herbicydu to podstawa do osiągnięcia optymalnego efektu chwastobójczego. Wykaz dostępnych na rynku preparatów wraz z możliwością ich użycia w poszczególnych zbożach oraz zakresem zwalczanych gatunków jednoliściennych zawiera tabela. Wrażliwość chwastów podana jest przy zastosowaniu najwyższych z zalecanych dawek, ale należy zwrócić uwagę, że nie we wszystkich roślinach można użyć tych dawek (przykładowo Atlantis Star w pszenicy i pszenżycie można stosować w maksymalnej dawce 0,333 kg/ha, natomiast w życie tylko 0,2 kg/ha, co może być niewystarczające do pełnego wyeliminowania wszystkich gatunków). Niezwykle istotne jest także dostosowanie zabiegu do fazy zwalczanych gatunków, w której wykazują one najwyższą wrażliwość na dany preparat. Do zwalczania chwastów trawiastych (a w większości przypadków także różnych gatunków dwuliściennych) w zbożach można wykorzystać następujące substancje:

Chlorotoluron
– występuje w herbicydach w stężeniu 500 (np. Tolurex 500 SC) lub 700 g/l (Toluron 700 SC), wykorzystywany jest do niszczenia miotły zbożowej, a w niektórych przypadkach (zależnie od zarejestrowanej dawki) także wyczyńca polnego (np. Lentipur Flo 500 SC). Środek pobierany jest przez korzenie i liście chwastów. Gatunki jednoliścienne niszczy najskuteczniej od fazy kiełkowania do końca fazy krzewienia. 

Fenoksaprop-P-etylu – to składnik graminicydów zalecanych do zwalczania jednorocznych chwastów jednoliściennych. Preparaty zawierające 110 g/l tej substancji (np. Fenoxinn 100 EC) służą do eliminacji wyczyńca polnego, a w średnim stopniu miotły zbożowej. Herbicydy zawierające 69 g/l fenoksapropu-P-etylu (np. Puma Uniwersal 069 EW) mogą być użyte w celu zniszczenia miotły lub wyczyńca, ale zarejestrowane są w różnych wariantach (dawki, rośliny uprawne, użycie adiuwantu), dlatego istotne jest dokładne zapoznanie się z etykietą poszczególnych produktów. Substancja ta jest pobierana przez zielone części roślin (liście), a najwyższą skuteczność chwastobójczą wykazuje, gdy zwalczane gatunki znajdują się od fazy liścieni/dwóch liści do fazy krzewienia. 

Jodosulfuron metylosodowy – w jednoskładnikowych preparatach (Huzar 100 OD, Huzar 05 WG) służy do eliminacji miotły zbożowej. Pobierany jest głównie poprzez liście, w mniejszym stopniu przez korzenie. Najskuteczniej niszczy chwasty znajdujące się w fazie 2-3 liści. Także mieszaniną jodosulfuronu metylosodowego z 2,4-D (Huzar Activ 387 OD) oraz jodosulfuronu metylosodowego z 2,4-D i tienkarbazonem metylowym (Huzar Active Plus) można usunąć z upraw miotłę zbożową. 

Mezosulfuron metylowy – jest komponentem preparatów wieloskładnikowych. W mieszaninie z jodosulfuronem metylosodowym (np. Atlantis 12 OD) przy zastosowaniu niższej dawki herbicydu niszczy miotłę zbożową, a w wyższych dawkach wyczyńca polnego i stokłosę żytnią. Zestaw tych substancji dodatkowo wzbogacony o tienkarbazon metylu (Atlantis Star) w niższej zarejestrowanej dawce eliminuje miotłę zbożową, wyczyńca polnego i wiechlinę roczną, a w dawce maksymalnej także stokłosę dachową, wiechlinę roczną, życicę trwałą i wielokwiatową. Herbicydy te pobierane są przez liście, a w mniejszym stopniu przez korzenie chwastów. Najwyższą skuteczność wykazują w fazie 2-3 liści (mezosulfuron metylowy + jodosulfuron metylosodowy) oraz od wschodów do 3 liści (mezosulfuron metylowy + jodosulfuron metylosodowy + tienkarbazon metylu).

Pinoksaden – to składnik graminicydów o działaniu nalistnym (np. Fraxial 50 EC) zwalczający miotłę zbożową (w dawce 0,9 l/ha) i wyczyńca polnego (dawka 1,2 l/ha). Środek ten należy stosować w okresie najwyższej wrażliwości chwastów, czyli od pierwszego liścia do rozpoczęcia fazy krzewienia. Te same gatunki jednoliścienne (miotła zbożowa i wyczyniec polny) zwalczane są przez mieszaniny pinoksadenu z florasulamem (np. Axial Komplett) lub pinoksadenu z klodinafopem (Traxos 50 EC). Natomiast połączenie pinokasenu z piroksulamem (Avoxa 50 EC) zwiększa zakres zwalczanych chwastów dodatkowo o stokłosę płonną, życicę trwałą i wielokwiatową. 

Piroksysulam – pobierany jest przez liście, zwalcza miotłę zbożową do końca jej fazy krzewienia. Znajduje się w preparatach Mover 75 WG oraz Nomad 75 WG. Mieszanina piroksysulamu z aminopyralidem i florasulamem (Lancet Plus 125 WG), a także piroksysulamu z halauksyfenem metylu i florasulamem (Rexade), również przeznaczona jest do zwalczania miotły zbożowej. Połączenie piroksysulamu z florasulamem (Corello), przy zastosowaniu maksymalnej dawki, eliminuje z upraw życicę trwałą i wielokwiatową (pod warunkiem, że wyrosły one z nasion, a nie w drodze rozmnażania wegetatywnego), a w średnim stopniu wrażliwe na taką kombinację są: wyczyniec polny i stokłosa płonna.

Propoksykarbazon sodowy – to substancja pobierana zarówno poprzez korzenie, jak i liście chwastów, wykorzystywana do eliminacji miotły zbożowej i ograniczania rozwoju perzu właściwego (w dawce 60 g/ha) bądź zwalczania go na stanowiskach silnie opanowanych przez ten gatunek (w dawce 100 g/ha). Najwyższą wrażliwość na ten preparat (Attribut 70 SG) wykazują chwasty jednoliścienne w fazie wschodów do fazy 2-4 rozkrzewień. Perz właściwy podczas zabiegu powinien być w fazie 2-3 liści (5-15 cm wysokości). Mieszanina propoksykarbazonu sodowego i mezosulfuronu metylowego (Monolith 11,25 WG) pozwala wyeliminować z upraw (w zależności od zastosowanej dawki) takie gatunki, jak: miotła zbożowa, wyczyniec polny i wiechlina roczna, stokłosa żytnia, stokłosa płonna i życica trwała. Do niszczenia tylko miotły zbożowej można wykorzystać także mieszaniny propoksykarbazonu sodowego z jodosulfuronem metylosodowym (Caliban 178 WG) oraz z jodosulfuronem i amidosulfuronem (np. Zeus 208 WG).

Sulfosulfuron – występuje w preparatach jednoskładnikowych (np. Apyros 75 WG). Wykorzystywany jest do zwalczania miotły zbożowej i stokłosy żytniej oraz ograniczania wzrostu i rozwoju perzu właściwego. Substancja ta pobierana jest zarówno przez liście, jak i korzenie chwastów, a najwyższą skuteczność chwastobójczą wykazuje zastosowana na miotłę zbożową znajdującą się w fazie od wschodów do 2-4 liści (5 cm wysokości), a perz właściwy w fazie 3-5 liści (5-20 cm wysokości).

Do odchwaszczania zbóż ozimych z miotły zbożowej można wykorzystać też mieszaniny: tifensulfuron metylowy + chlorosulfuron (Chisel Nowy 51.6 WG), tifensulfuron metylowy + tribenuron metylowy (np. Aneks SX 50 SG lub Pygmee 550 WG) oraz tifensulfuronu metylowego i metsulfuronu metylowego (np. Toto 75 SG lub Ergon 750 WG). Należy jednak zwrócić uwagę, że w przypadku dwóch ostatnich mieszanin skuteczność wobec miotły zbożowej będzie różna w zależności od zawartości tych substancji w preparacie i dozwolonej do użycia dawki.

Chlorosulfuron – składnik preparatów Glean 75 WG i Nuher 75 WG wykazuje najwyższą skuteczność przeciw chwastom jednoliściennym, gdy zastosuje się go przed ich wschodami, zatem użycie go wiosną pozwoli na zwalczenie miotły zbożowej tylko w średnim stopniu. 

Zapobieganie powstawaniu odporności

Niewłaściwa walka z chwastami może doprowadzić do bardzo niepożądanego zjawiska, jakim jest wyselekcjonowanie form odpornych na daną substancję czynną. Najczęściej dochodzi do tego poprzez nagminne stosowanie po sobie herbicydów o tym samym mechanizmie działania, ale także stosowanie dawek obniżonych czy uproszczenia w uprawie mogą pogłębiać ten problem. W Polsce zaobserwowano dotychczas odporne formy miotły zbożowej i wyczyńca polnego na herbicydy z grupy A i B, a w przypadku miotły także C2 (na wycofany już izoproturon). Aby zapobiegać wystąpieniu odporności chwastów, należy przede wszystkim stosować zamiennie substancje działające na różne procesy życiowe (lub używać mieszanin takich substancji). Jest to istotne z tego względu, że nawet rotacja środków należących do odmiennych grup chemicznych, ale o tym samym mechanizmie działania (grupa HRAC) może doprowadzić do powstania odporności krzyżowej. Ponadto herbicydy należy stosować zgodnie z zawartymi w etykiecie wytycznymi, używając zalecanych dawek w terminie zapewniającym najlepszy efekt zwalczania chwastów.