Słodyszek rzepakowy rozwija jedno pokolenie w ciągu roku. Zimują chrząszcze na miedzach w wierzchniej warstwie gleby lub pod darnią. Pojawiają się zwykle w kwietniu i rozpoczynają żerowanie na żółtych kwiatach oraz wierzbach. Gdy temperatura wzrośnie do około 15°C przelatują na uprawy rzepaku, na których przegryzają pąki żeby dostać się do pożywnego pyłku. Samice składają po kopulacji od 1 do 2 jaj do środka pąków (w ciągu życia do 200 sztuk). Po 4–6 tygodniach żerowania na pyłku, wyrośnięte larwy wędrują do gleby, w celu przepoczwarczenia. Chrząszcze pojawiają się w czerwcu, a pod koniec sierpnia szukają miejsc na zimowanie.

Największe szkody powodują chrząszcze słodyszka żerujące na rzepaku w fazie „zielonego pąka”, powodując ich zasychanie i opadanie. Kwiaty (a później łuszczyny) w uszkodzonych kwiatostanach są nierównomiernie rozłożone. Larwy także odżywiają się pyłkiem, jednak nie powodują istotnych strat, podobnie jak chrząszcze żerujące w pełni kwitnienia. Zagrożenie dla rzepaku jest większe, gdy po nalocie chrząszczy następuje ochłodzenie hamujące rozwój roślin.

Z chwilą gdy rzepak rozkwita, na plantacjach pojawiają się zapylacze, a to wymusza na producentach obowiązek sięgania po preparaty bezpieczne dla pszczół i jednocześnie skłania do wykonania oprysku tylko i wyłącznie wieczorami tj. po ich oblocie i zwrócenie uwagi na toksyczność preparatu i jego okres prewencji.

Próg ekonomicznej szkodliwości dla słodyszka rzepakowego w fazie zwartego kwiatostanu to 1 chrząszcz na roślinie, a w fazie luźnego kwiatostanu 3-5 chrząszczy na roślinie