W uprawie pszenicy na liściach występować mogą zarówno sprawca septoriozy paskowanej liści pszenicy Mycosphaerella graminicola (anamorfa Septoria tritici), jak i septoriozy plew pszenicy (Phaeosphaeria nodorum), które często skrótowo nazywane są septoriozami liści.

Septorioza paskowana liści pszenicy powoduje wiosną objawy przede wszystkim na starszych liściach w postaci wydłużonych, owalnych, ograniczonych nerwami nekroz, między którymi liniowo pojawiają się czarne punkty, czyli dobrze widoczne piknidia (owocniki zarodnikowania konidialnego) grzyba. Pierwsze objawy mogą być już widoczne jesienią i są one początkowo okrągłe, chlorotyczne, a na liściach pszenżyta otoczone są ciemniejszą obwódką. Z czasem plamy ulegają nekrotyzacji, są lekko zagłębione w tkankach liści i widoczne są na nich czarne, koncentrycznie ułożone piknidia grzyba. Na starszych roślinach plamy mają często kształt nieregularnych prostokątów, a przy silnym porażeniu blaszki liściowej nekrozy łączą się ze sobą i mogą obejmować znaczną jej część. Silne wystąpienie choroby powoduje przedwczesne zamieranie i zasychanie liści.

Objawy septoriozy plew pszenicy mogą być widoczne na wszystkich nadziemnych organach rośliny, jednak najbardziej charakterystyczne symptomy obserwuje się na plewach. Objawy na liściach mają postać plam początkowo żółto-zielonych, a następnie brązowiejących i przybierających kształt zbliżony do soczewkowatego. Młode plamy mają często chlorotyczną obwódkę. Wraz z rozwojem procesu chorobowego przeważnie stają się jasnobrązowe, zlewają się i mogą obejmować także pochwy liściowe. Silne porażenie liści obserwowane jest dopiero w czerwcu, lipcu. Na powierzchni plam mogą pojawiać się słabo widoczne piknidia (owocniki zarodnikowania konidialnego), z których w czasie wilgotnej pogody wydostają się różowocieliste kropelki kleistej cieczy, w której znajdują się tysiące zarodników. Istnieje możliwość pomyłki objawów powodowanych przez sprawcę septoriozy plew pszenicy z wystąpieniem brunatnej plamistości liści (DTR), ale w przypadku DTR nie obserwuje się na plamach czarnych owocników grzyba (piknidiów).

Grzyby powodujące powyżej opisane choroby powodować mogą zmniejszenie plonów wielkości od kilku do kilkunastu procent, a w latach epidemii straty te mogą być większe. Jest to wynikiem przedwczesnego zasychania liści, w efekcie czego następuje zmniejszenie masy tysiąca ziaren.

Ze względu na duże zagrożenie ze strony grzybów powodujących septoriozy wskazana jest uprawa odmian o zwiększonej odporności lub tolerancyjnych na poraże wać rośli y ungicy ami. Zdarza s ę, zwłaszcza wc asie d ugiej iciepł j jesi ni, siln wystąp enie septo iozy paskow ne liści p zenicy. Je eli zostan e prze ro zony róg ekono i z ej szkodli oś i i/lub a plantacji ystępuj również w d żym na ilen u np. mąc n ak pra dziwy z ó itraw to wska ane j st wtakiej sytuacji w konanie za iegu eszcze je ienią zabieg T 0).

Jak wynik zt beli 1., do walczania sep orioz li ci zareje trowanych jest wi l e fung cydów. Sp rawc septori zy paskow nej i ci na eż do pato enów tóre d ść szybk nabywają odporno ć na st sowane s bstancj czyn ne ungicy ó w. Świa czą oym doniesi nia oszc epach odpornych na fun icyd zkr jów Europy achodni j, gdzie o lat prowa zona est in en ywna ochro a upr w. W przepr wadzonyc w IOR-PIB badaniach laboratoryjnych oceniano wrażliwość izolatów M. graminicola pochodzących w większości z terenów woj. wielkopolskiego na wybrane substancje czynne wchodzące w skład fungicydów stosowanych w zwalczaniu septoriozy paskowanej liści pszenicy. Najlepiej spośród badanych substancji czynnych należących do grupy chemicznej triazole zwalczał sprawcę septoriozy paskowanej liści pszenicy epoksykonazol. Równie dobrze w warunkach laboratoryjnych ograniczały wzrost liniowy badanych izolatów pozostałe z badanych triazoli: cyprokonazol, flusilazol, tetrakonazol i tebukonazol, choć stwierdzano wśród badanych izolatów takie, które charakteryzowały się obniżoną wrażliwością. Bardzo dobrze wzrost liniowy izolatów M. graminicola ograniczał prochloraz (imidazol). Wśród s.cz. należących do grupy chemicznej strobiluryny piraklostrobina w stopniu bardzo dobrym ograniczała wzrost badanych izolatów M. graminicola. Natomiast w stopniu dobrym lub średnim ograniczały wzrost liniowy badanych izolatów azoksystrobina i krezoksym metylu. Również w stopniu dobrym ograniczały wzrost badanych izolatów fenpropimorf (morfolina) i cyprodinil (anilino-pirymidyny). Wyniki badań wykazały, że większość badanych izolatów M. graminicola było odpornych lub wysoce odpornych na tiofanat metylu i karbendazym. O odporności na benzimidazole pierwsze doniesienia literaturowe ukazały się już w latach 80. XX wieku.

W literaturze znajdują się informacje wskazujące na stopniowe uodparnianie się izolatów M. graminicola na triazole czy strobiluryny. Jest to wynikiem częstego stosowania s.cz. należących do tych grup w ochronie zbóż przed septoriozą paskowaną liści pszenicy. Dlatego warto rozsądnie planować zabiegi fungicydowe wykonywane w trakcie wegetacji, aby uniknąć powstania uodpornienia się grzybów na stosowane substancje czynne.

W ostatnich latach pojawiła się nowa grupa substancji czynnych. Należą one do grupy SDHI. Substancje czynne z tej grupy bardzo dobrze zwalczają sprawcę septoriozy paskowanej, ale i ta (jeszcze nowa w Polsce) grupa chemiczna, gdy będzie niewłaściwie stosowana, może kiedyś stracić swoją skuteczność wobec sprawcy septoriozy.