Pierwsze objawy porażenia roślin obserwuje się zwykle w pierwszej połowie czerwca, lub - w przypadku wystąpienia warunków pogodowych niesprzyjających rozwojowi choroby - dopiero w lipcu a nawet sierpniu. Na brzegach liści pojawiają się wodniste, żółto-brunatne, niekształtne plamy. Z czasem plamy ciemnieją i powiększają się. Jeśli warunki sprzyjają patogenom, wszystkie liście mogą zgnić w ciągu kilku dni.

Porażeniu sprzyja wilgoć. W okresach utrzymujących się opadów deszczu lub mgieł, na dolnej stronie liści, na pograniczu tkanki zainfekowanej i zdrowej tworzy się biały nalot - trzonki i zarodniki konidialne. Przy suchej pogodzie procesy gnilne ulegają zahamowaniu. Zaatakowane liście zasychają i marszczą się, a nalot grzybni nie występuje.

Brunatne plamy i biały nalot mogą wystąpić również na łodygach. Kolejność występowania objawów choroby na zielonych częściach roślin jest różna - czasem infekcja rozpoczyna się na liściach a następnie obejmuje łodygi, czasem to łodygi porażane są pierwsze lub choroba atakuje wszystkie organy jednocześnie. Zarodniki grzybni rozwijające się na łodygach w postaci białego nalotu nie zanikają przy suchej i słonecznej pogodzie.

Choroba atakuje również bulwy. W czasie zbioru lub dopiero w trakcie przechowywania na powierzchni bulw można dostrzec sine, niekształtne wgłębienia. Po przecięciu widać, że miąższ brunatnieje w głąb bulwy od miejsca przebarwienia na powierzchni. Początkowo, gnijąca część jest twarda. Na skutek zakażenia wtórnego przez inne drobnoustroje staje się mokra.

Hodowla odpornościowa nadal nie jest w stanie zapewnić wystarczającej ochrony ziemniaka przed infekcją zarazy. Aby skutecznie zwalczać tę chorobę, należy połączyć metody agrotechniczne i chemiczne.

Podstawą w walce z zarazą jest wysadzanie zdrowych sadzeniaków odmian o podwyższonej odporności na tę chorobę. Dobre rezultaty przynosi sadzenie bulw podkiełkowanych lub pobudzonych oraz wysokie obsypywanie roślin w celu minimalizacji zagrożenia porażenia bulw.

W przypadku wczesnych odmian, sadzenie w optymalnym dla regionu terminie pozwala na ich zbiór przed wystąpieniem choroby.

W procesie sortowania należy wyłowić wszystkie bulwy noszące ślady zakażenia a następnie je zniszczyć.

Ograniczeniu rozprzestrzeniania choroby sprzyja desykacja wykonana na 2-3 tygodnie przed zbiorem.

Dostępne na rynku fungicydy są w stanie utrzymać porażenie roślin na stosunkowo niskim poziomie, wymaga to jednak przeprowadzenia kilku zabiegów w ciągu sezonu wegetacji. Zapobiegawcze wykonywanie oprysków w odstępie kilku lub kilkunastu dni jest jednak sprzeczne z zasadami ochrony środowiska i mało ekonomiczne w przypadku małej presji choroby. Najlepsze efekty przynosi stosowanie fungicydów według zaleceń uwzględniających wpływ warunków meteorologicznych na rozwój patogenu.

Pierwszy zabieg należy wykonać zgodnie z sygnalizacją, tuż przed wystąpieniem warunków sprzyjających rozprzestrzenianiu patogenu lub najpóźniej w chwili pojawienia się pierwszych objawów choroby na pojedynczych, najbardziej podatnych roślinach.

Na rynku dostępnych jest szereg preparatów do chemicznej ochrony ziemniaka przed zarazą. Najpopularniejszymi substancjami aktywnymi są:

- miedź, w postaci wodorotlenku miedzi (II), np. Champion 50 WP (2,5-3 kg/ha), Cuproflow 375 SC (2,5-3,5 l/ha), Cuproxat 345 SC (5 l/ha), Mag 50 WP (2,5 kg/ha), Miedzian 50 WP (2,5-3 kg/ha), Neoram 37,5 WG (3 kg/ha), Nordox 75 WG (1 kg/ha);

- mankozeb, np. Armetil M 72 WP (2 kg/ha), Mohican 73 WP (2 kg/ha), Penncozeb 80 WP (2 kg/ha);

- fluazynam, np. Altima 500 SC (0,3-0,4 l/ha), Jetlan 500 SC (0,3-0,4 l/ha), Nando 500 SC (0,3-0,4 l/ha), Zignal 500 SC (0,3-0,4 l/ha);

- cymoksanil, np. Drum 45 WG (0,2 kg/ha);


Wiele fungicydów zawiera dwie substancje aktywne:

- mankozeb i cymoksanil, np. Curzate M 72,5 WP (2 kg/ha), Ekonom MC 72,5 WP (2 kg/ha), Helm-Cymi 72,5 WP (2 kg/ha), Inter Optimum 72,5 WP (2 kg/ha), Kursor 72,5 WG (2 kg/ha), Micexanil 76 WP (2 kg/ha), Solace M 72,5 WG (2 kg/ha);

- cymoksanil i famoksat, np. Agria FamoCymo 50 WG (0,5-0,7 kg/ha), Navaho 50 WG (0,5-0,7 kg/ha), Tanos 50 WG (0,5-0,7 kg/ha), Tewa 50 WG (0,5-0,7 kg/ha);

- mankozeb i metalaksyl, np. Crocodil MZ 67,8 WG (2 kg/ha), Planet 72 WP (2 kg/ha), Rywal 72 WP (2-2,5 kg/ha);

- mankozeb i benalaksyl - Galben M 73 WP (2 kg/ha);

- mankozeb i dimetomorf - Acrobat MZ 69 WG (2 kg/ha);

- miedź i cymoksanil - Curzate Cu 49,5 WP (3 kg/ha);

- chlorowodorek propamokarbu i fluopikolid - Infinito 687,5 SC (1,2-1,6 l/ha);

- propamokarb i fenamidon - Pyton Consento 450 SC (1,5-2 l/ha);

Pozostałe substancje aktywne to chlorotalonil - Banko 500 SC (2 l/ha) i Gwarant 500 SC (2 l/ha), cyjazofamid - Ranman 400 SC Twinpack (0,2 + 0,15 l/ha) i mandipropamid - Revus 250 SC (0,6 l/ha).