Od dawna wiadomo, że chorobom lepiej zapobiegać niż je leczyć. Podobnie jest ze szkodnikami. Za pomocą zabiegów agrotechnicznych można w pewnym stopniu zmniejszyć ryzyko ich wystąpienia.

Dobór pola. Trzeba unikać uprawy buraków w pobliżu trzmieliny i kaliny, na których zimuje mszyca burakowa przenosząca wirusy, np. żółtaczki wirusowej buraka. Choroba ta nie tylko obniża plon, ale powoduje, że rośliny są podatniejsze na porażenie przez grzyby, a szczególnie na porażenie przez mączniaka prawdziwego. Unikanie uprawy buraków w pobliżu plantacji ubiegłorocznych ogranicza ryzyko wystąpienia śmietek.

Odpowiednia zwięzłość gleby. Na glebach zbyt zwięzłych,  z powodu małej przepuszczalności powietrza i zbyt powolnego obsychania, nie powinno się uprawiać uprawiać buraków, bo są one porażane przez grzyby bytujące w glebie.

Zapewnienie optymalnego pH gleby (6,0–7,2). Nieodpowiedni odczyn gleby jest często jednym z czynników, które wywołują zaburzenia w rozwoju roślin. Poza tym przy kwaśnym odczynie  uwalniają się toksyczne połączenia niektórych związków. Zmniejsza się także przyswajalność fosforu i boru, co często powoduje zamieranie siewek buraków. Nasila się także występowanie zgorzeli siewek.

Dobór przedplonu. Najlepszym przedplonem dla buraków są zboża. Na ich resztkach pożniwnych rozwija się bowiem wiele organizmów saprofitycznych wytwarzających substancje, które ograniczają rozwój grzybów patogenicznych. Udział kukurydzy w płodozmianie zwiększa występowanie rizoktoniozy. Z kolei unikanie roślin motylkowatych i ziemniaków jako przedplonu zmniejsza ryzyko porażenia roślin przez zgorzel buraków. Rzepak jest, podobnie jak buraki, rośliną żywicielską dla mątwika burakowego. Najbardziej skutecznym sposobem powstrzymywania rozwoju tego szkodnika jest odpowiednio długa przerwa w uprawie buraków na tym samym polu. Na glebach lżejszych przerwa powinna wynosić 5–6 lat, a na cięższych – 4 lata.

Starannie wykonywane zabiegi uprawowe pod buraki powinny zapewniać dobre napowietrzanie gleby, co zmniejsza porażenie przez choroby korzeni.

Uprawa mątwikobójczych odmian gorczycy białej i rzodkwi oleistej w międzyplonach ścierniskowych skutecznie ogranicza liczebność tego szkodnika w glebie (nawet o 60 proc.).

Dokładne przyoranie liści buraczanych rozdrobnionych po zbiorze zapobiega występowaniu chwościka buraka oraz brunatnej plamistość liści buraka.

Stosowanie drobno pociętej i równomiernie rozrzuconej słomy i przefermentowanego obornika. W przeciwnym wypadku następuje masowe rozmnożenie się szkodników (skoczogonków).

Nawożenie fosforem i potasem zgodnie z zapotrzebowaniem zwiększa odporność buraków na choroby i szkodniki. Przeciwnie działa przenawożenie azotem.

Dobór odmian buraków tolerancyjnych na chwościka buraka i rizomanię ogranicza nakłady ponoszone na zakup fungicydów oraz liczbę wykonywanych zabiegów.

Odpowiednio wczesny dla danego rejonu termin siewu buraków. Jego przyspieszenie ogranicza szkody powodowane przez zgorzel siewek i mątwika burakowego. Grzyby powodujące zgorzel oraz mątwik burakowy bardzo aktywnie rozwijają się dopiero w glebach o temperaturze co najmniej 15 st.C, a siewki buraków są na nie najbardziej wrażliwe, gdy są młode.

Optymalna głębokość siewu – nadmierna sprzyja większym stratom powodowanym przez drobnicę burakową i pchełkę burakową.

Źródło: "Farmer" 02/2008